سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

بیژن معاونی – استادیار گروه راه آهن برقی، دانشکده مهندسی راه آهن، دانشگاه علم و صن
علی سیاهپوشی – دانشجوی کارشناسی ارشد راه آهن برقی، دانشکده مهندسی راه آهن
سعید شاملو –
داود اسماعیل مقدم –

چکیده:

افزایشترافیک خطوط ریلی و نیاز به سرعتهای بالاتر، وظیفه راهبران را بیشاز پیشسنگین نموده است. این در حالی است که در نظر گرفتن فاکتورهایی از قبیل کاهشسوانح و ایمنی، رعایت استانداردهایراحتی مسافر، بهینه سازی و مدیریت مصرف انرژی ، استفاده از مد حرکت خلاصی ترن و . . . سیستم کنترل و سیگنالینگسنتی و مبتنی بر راهبر را وادار به حرکتبه سمت سیستمهای کنترل اتوماتیکقطارATC) نموده است. در کنار این موارد افزایش روز افزون تقاضا برای استفاده از سیستم ها حمل و نقل ریلی، نیاز به کنترل بهتر و موثرتر حرکت قطارها و جابجایی ایمن را بیشاز پیشنمایان کرده است. در این میان طبیعی است که سیستمATC که برروی تنظیم حرکت قطار متمرکز است از درجه اهمیت بالایی برخوردار است. استفاده از سیستمATC موجب آسودگی بیشتر سفر، بهبود مشخصههای سرعت کاهش حوادث ناشی از خطاهای انسانی میگردد.