سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس تمدید و تخمین عمر سازه های هوایی و صنعتی پیر و فرسوده

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

مجتبی اسماعیلی – کارشناس ارشد مهندسی مواد دانشگاه صنعتی شریف
سعید صافی –
عبدالقدیر نصیری –
فرهاد گلستانی فرد –

چکیده:

امروزه سازندگان سیستم های ترمز هواپیماها برروی کاهش وزن به همراه بهبود کیفیت و افزایش عمر کاری این قطعات با یکدیگر در رقابت می باشند نسل اول دیسک ترمز هواپیماها مواد و لاینینگ های آلی بود و در ادامه ترمز های فلزی نظیر چدن خاکستری و کامپوزیت های سرامیک – فلز با زمینه آلومینیم جایگزین شد. نسل بعدی دیسکهای ترمز هواپیماها مربوط به کامپوزیت های کربن – کربن بود که در سال ۱۹۷۰ میلادی درهواپیمای کونکورد استفاده شد و هم اکنون بصورت بسیار وسیعی در اکثر هواپیماها استفاده می شود. مشکل اصلی کامپوزیت های کربن – کربن مقاومت به اکسیداسیون پایین و ناپایداری خواص سایشی در شرایط مختلف محیطی می باشد از سال ۱۹۹۶ میلادی با توسعه کامپوزیت های C/C-SiC ودارا بودن خواص سایشی و ترمومکانیکی برتر و منحصر بفرد این کامپوزیت ها به عنوان نسل جدید دیسک ترمز هواپیما در جهان مطرح گردید.