مقاله کاربرد نشانگر پروتئین های ذخیره ای بذر در جداسازی هفت رقم سویا (Glycine max) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۱ در سلول و بافت از صفحه ۳۱۹ تا ۳۲۶ منتشر شده است.
نام: کاربرد نشانگر پروتئین های ذخیره ای بذر در جداسازی هفت رقم سویا (Glycine max)
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله الکتروفورز
مقاله سویا
مقاله نشانگر پروتئینی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رضوی زاده رویا
جناب آقای / سرکار خانم: احسان پور علی اکبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: هدف از این مطالعه بررسی تفاوت هفت رقم بذر سویا تحت کشت در ایران بر اساس الگوی پروتئین های ذخیره ای بذر با استفاده از روش SDS-PAGE می باشد.
مواد و روش ها: پروتئین محلول کل دانه از هفت رقم سویا تحت کشت در ایران شامل: GK، L17، ساری، ۰۳۳، ۰۳۲، تلار و سحر استخراج و اندازه گیری شد. سپس الگوی الکتروفورزی پروتئین های ذخیره ای دانه های هفت رقم سویا با روش SDS-PAGE بررسی گردید. تراکم نسبی باندهای پروتئینی به وسیله نرم افزار آنالیز شد. همچنین بر پایه حضور و غیاب باندها و با تحلیل خوشه ای، روابط خویشاوندی ارقام سویا ارزیابی گردید.
نتایج: نتایج حاصل از آنالیز محتوای پروتئین کل در بذرهای هفت رقم سویا نشان داد که تنها در یک رقم محتوای پروتئین کل به صورت معنی داری نسبت به سایر واریته ها کمتر بود. در این مطالعه بر روی ژل ۱۱ باند اصلی و پلی مورفیک برای بررسی تنوع ژنتیکی تشخیص داده شد و آنالیز گردید. در این باندها تفاوت در شدت بیان پروتئین ها در میان ژنوتیپ های مختلف مشاهده شد. روابط خویشاوندی میان هفت رقم سویا بر پایه الگوی پروتئینی دانه های سویا بررسی گردید و رقم هایی که دارای بیشترین و کمترین شباهت بودند مشخص شدند.
نتیجه گیری: الگوی پروتئینی بذرهای سویا بر پایه حضور و عدم حضور باندهای پروتئینی می تواند تنوع ژنتیکی را مشخص سازد و همچنین شناساگرهای پروتئینی خاصی معرفی کند که در شناسایی ارقام مختلف استفاده گردد.