سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی فناوریهای معدنکاری ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

سجاد محمدی – دانشجوی کارشناسی ارشد استخراج معدن، دانشکده مهندسی معدن، نفت و ژئوفی
عماد خراسانی – دانشجوی کارشناسی ارشد مکانیک سنگ، دانشکده مهندسی معدن، نفت و ژئوفیزی
احمد رمضان زاده – استادیار، دانشکده مهندسی معدن، نفت و ژئوفیزیک، دانشگاه صنعتی شاهرود

چکیده:

ایمنی سازه ها در هنگام ساخت و پایداری بلند مدت آنها به وسیله انواع سیستم های نگهداری تأمین می شود. از جمله قدیمی ترین و در عین حال رایج ترین سیستم های نگهداری می توان به انواع شانکریت و پیچ سنگ اشاره نمود. نصب و اجرای این سیستم ها بعضاً همراه با مشکلات و صرف زمان قابل توجهی است. با آغاز دهه ۹۰ میلادی، تکنولوژی جدیدی که با نام Thin Spray-on Liner(TSL) شناخته می شود، به عنوان روشی کارآمد در پایدار سازی فضاهای زیرزمینی معرفی گردید. این فناوری بر اساس کاربرد یک ماده ی شیمیایی (پلیمری) استوار است که با سرعت بالا و با ضخامتی بین ۳ تا ۵ میلی متر، روی سطح مورد نظر پاشیده می شود و پس از حدود ۲ ساعت به مقاومت گیرش اولیه (برای برخی محصولات تا ۱۰ مگاپاسکال) دست می یابد. در این تحقیق با معرفی این فناوری و مقایسه ی ویژگی ها و کارآیی آن در برابر سایر سیستم های نگهداری مشابه، سعی بر آشنایی بیشتر بخش صنعت و معدن جهت بهره گیری از تکنولوژی های جدید مورد استفاده در دنیا شده است. با توجه به ویژگی های فنی برجسته و صرفه ی اقتصادی این نوع سیستم نگهداری، کاربری این تکنولوژی به سرعت توسعه یافته و محصولات متنوعی جهت کاربردهای مختلف در شرایط خاص تولید شده و در پروژه های متعدد معدنی (از جمله اثر معادن زیرزمینی کانادا) و عمرانی به طور موفقیت آمیز مورد استفاده قرار گرفته است.