سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی تصفیه آب و پساب های صنعتی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

امیرحسین جاوید – دانشیار دانشکده محیط زیست وانرژی ( – دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحق
سمیه گهواربند – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی منابع طبیعی محیط زیست گرایش آلودگیهای م

چکیده:

فاضلاب صنایع غذایی دارای آلودگی های بیولوژیکی ، فیزیکی و شیمیایی بالایی بوده که ناشی از تخلیه مواد آلی ، معدنی و حتی چربی وروغن است . این مطالعه در سال ۱۹۳۱ در فاضلاب خط تولید تافی و آبنبات شرکت صنعتی مینو خرمدره جهت بررسی امکان استفاده از روش انعقادشیمیایی در تصفیه فاضلاب آن صورت گرفت . در این مطالعه با استفاده از دستگاه جارتست میزان حذف اکسیژن خواهی شیمیایی و نیز حجم لجن تولیدی ناشی از استفاده منعقد کننده های پلی آلومینیوم کلراید ، سولفات آلومینیوم بررسی شد . محدوده تعیین شدهpH 5 تا ۳، غلظت منعقد / از کننده ها از ۱۲۱۱ تا ۵۲۱۱ میلی گرم بر لیتر بود . طبق داده های حاصل میزان حجم لجن ۹۵۱ میلی لیتر بر لیتر ، حداکثر میزان حذف اکسیژن ۳۹ درصد با استفاده از پلی آلومینیوم کلراید با دوز ۵۲۱۱ میلی گرم بر لیتر به دست آمد . بطور کلی پلی آلومینیوم کلراید توانایی / خواهی شیمیایی ۴بالایی در حذف اکسیژن خواهیی شیمیایی این پساب داشت و بدیهی است پس از این مرحله به دلیل اکسیژن خواهی شیمیایی بالاتر از ۴۱۱۱ میلی گرم بر لیتر به تصفیه تکمیلی با استفاده از روش های بیولوژیکی بی هوازی نیاز می باشد .