مقاله کاربرد تکنیک های خودهمبستگی فضایی در تحلیل جزیره حرارتی شهر تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۲ در تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی (علوم جغرافیایی) از صفحه ۶۷ تا ۹۰ منتشر شده است.
نام: کاربرد تکنیک های خودهمبستگی فضایی در تحلیل جزیره حرارتی شهر تهران
این مقاله دارای ۲۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله جزیره حرارتی
مقاله تغییرات فضایی – زمانی جزیره حرارتی
مقاله تحلیل خودهمبستگی فضایی عمومی و محلی
مقاله شاخص موران
مقاله تهران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صادقی نیا علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: علیجانی بهلول
جناب آقای / سرکار خانم: ضیاییان پرویز
جناب آقای / سرکار خانم: خالدی شهریار

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در این پژوهش با استفاده از تصاویر چند زمانه لندست TM تغییرات فضایی – زمانی جزیره حرارتی تهران مورد بررسی قرار گرفت. تصاویر مطالعه شده مربوط به دوره زمانی ۱۹۸۶ تا ۲۰۱۰ هستند (۱۳ تصویر). ابتدا الگوریتم تک باندی کین و همکارانش (۲۰۰۱) برای استخراج دما از باند حرارتی تصاویر لندست TM استفاده شد. سپس با استفاده از روش های تحلیل خودهمبستگی فضایی عمومی و محلی تغییرات فضایی و زمانی دمای سطحی بررسی شد. نتایج تحلیل خودهمبستگی فضایی عمومی نشان داد که داده های دمای سطحی تهران دارای ساختار فضایی بوده و به شکل خوشه ای توزیع شده اند. علاوه بر آن، بین سال های ۱۹۸۶ تا ۲۰۱۰ مقدار خودهمبستگی فضایی افزایش یافته و متغیر دما تمایل بیشتری به متمرکز شدن و خوشه ای شدن در فضا پیدا کرده است. با توجه به نتایج خودهمبستگی فضایی عمومی دو نتیجه مهم حاصل شد: ۱- در طول دوره مطالعه خوشه های حرارتی جدیدی در شهر تهران شکل گرفته اند. ۲- وسعت فضایی خوشه های حرارتی قبلی رو به افزایش رفته است. جهت روشن شدن ماهیت خوشه های دمایی (داغ یا خنک بودن خوشه ها) و بررسی تغییرات فضایی آن ها از آماره خودهمبستگی فضایی محلی استفاده شد. نتایج این بخش تقویت و گسترش خوشه های داغ و تضعیف خوشه های خنک را تایید نمود. بررسی و مقایسه پراکندگی فضایی نقاط بالا – بالا و پایین – پایین در طول دوره مطالعه نشان داد که بین سال های ۱۹۸۶ تا ۲۰۱۰ به علت از بین رفتن نیمی از پوشش گیاهی نواحی غرب و جنوب غربی تهران (مناطق ۱۸، ۱۹، ۲۱ و ۲۲) خوشه های خنک مستقر بر این نواحی کوچک یا ناپدید شده اند و خوشه های داغ جدیدی در این نواحی شکل گرفته اند. در نتیجه این تغییرات جزیره حرارتی که در سال ۱۹۸۶ بر روی فرودگاه مهرآباد (منطقه ۹) و بخش هایی از مناطق ۲۱ و ۲۲ حاکم بوده است، در طول این ۲۵ سال به سمت غرب و جنوب غرب گسترش یافته و مساحت بیشتری را اشغال کرده است. همچنین هسته های حرارتی کوچکی در جنوب و غرب منطقه ۱۹ ظهور یافته است. علاوه بر آن به علت تخریب و نابودی بخش مهمی از باغات مناطق شمالی تهران (به خصوص شمیرانات) خوشه های خنک مستقر در این نواحی تضعیف شده اند.