سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن بلور شناسی و کانی شناسی ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

محمد معانی جو – دانشگاه بوعلیسینا، گروه زمین شناسی – دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده علو
ایرج رسا – دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده علوم زمین،
دیوید لنتز – دانشگاه نیوبرونزویک، گروه زمین شناسی

چکیده:

کانسار چهلکوره در شمالباختر زاهدان قرار دارد. این کانسار بهصورت رگهای در داخل توربیدیتهای ائوسن تشکیل شده است. دو مرحله کانیسازی در کانسار صورت گرفته است و کانیسازی شامل کوارتز، کلسیت، دولومیت، آنکریت سیدریت، پیریت، کالکوپیریت، پیروتیت، مولیبدنیت، اسفالریت، گالن، سلنینگالن Selenian galena مارکازیت نوسکیت Nevskite اراگواناژوتیت Paraguanajuatite) ایلمنیت و روتیل میباشد. برای شناسایی تعدادی از این کانیها از مطالعات میکروپروب استفاده شده است. بافتهای اکسلوشن متنوعی در کانسنگ مشاهده میشود. به طور مثال میتوان به اکسلوشن کالکوپیریت در اسفالریت، کالکوپیرت در پیروتیت و کالکوپیریت و پیروتیت در سلنین گالن اشاره نمود که مجموعاً بیانگر درجه حرارتی بین c 330 تا c 425 بوده که این مطلب با نتایج بهدستآمده از مطالعات سیالات درگیر و ایزوتوپهای پایدار اکسیژن همخوانی خوبی دارد. ذرات بسیار ریز اکسلوشن عمل کانهآرایی کانسنگ را بسیار مشکل میسازد.