سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی باستان شناسی و معماری سازه های آبی دزفول

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

حسین عیدانی – کارشناس مسئول حفاظت سازمان میراث فرهنگی – کارشناس ارشد مرمت و احیای بن
محمد مهدی دولتی زاده – دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری واحد دزفول، دانشکده معماری، دانشجوی کارشناسی معما

چکیده:

در سرزمین ایران از دوره‌های بسیار کهن، گرمی از همان هنگام که انسان توانست با انگشتر سنگ‌ها و خاک‌ها در جلوی آن‌ها سد ایجاد کند و آب‌های روان را به مسیرهای دلخواه هدایت کند و با ابتدایی‌ترین وسایل مانند تنه درختان از آن‌ها عبور و مرور داشته باشد مسائل و متلاطم فراوانی گریبان‌گیر بین بود تا کار پل سازی را آغاز کرده باشد ، ایجاد چنین نمادین چه کوچک و چه بزرگ، محدوده جغرافیایی خاص نبود و چه بسا حوزه نفوذ چنین نمایید بستر طبیعی و مصنوع پیرامونی خود را نیز در بر گرفته باشد . شهر دزفول نیز با همه ویژگی‌های مثبت و منفی در بستری از جغرافیای طبیعی و تاریخی شکل گرفته که کالبد موجود و ساختار بصری کنونی، برخاسته از آن بستر طبیعی و مصنوع بود است .اما آنچه امروز توجه محافل علمی، دانشگاهی و مدیریتی را می‌طلبد نگاری آینده نگر به فرد و خوی چنین اعمالی است تا با بررسی دقیق آن‌ها روند ساخت، نوع مصالح، تکنولوژی به کار رفته و در نهایت روش نگهداری و حفاظت از آن‌ها اقدام نمایند. موضوع حفاظت و مرمت به عنوان یک فرایند فرهنگی، با چگونگی درک اصالت یک منبع میراثی ارتباط تنگاتنگی دارد . کیفیت درک اصالت یک منبع خاص نیست، به میزان درک ویژگی‌ها و ارزش‌های خاص بومی و محلی آن بستگی دارد. تنوع منابع، اصالت و ارزش‌های میراثی باعث گردیده که بینش‌های حفاظتی مبحث و خوی من متین الزاماً متفاوتی مهیا باشند و. به همین لحاظ برای سقط اصالت کلیه زمینه‌ها لازم است به طور خاصی مطالعه و تفسیرهای مجددی بر آن صورت گیرد .