سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: همایش ملی سلامت، محیط زیست، و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

احسان کامرانی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس
محمد حسن حبیبی – دانشگاه تهران دانشکده حقوق و علوم سیاسی ،
محسن دهقانی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس
حسین فهیمی زاده – دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس

چکیده:

مناطق ساحلی یکی از مهمترین انواع محیط زیست در سراسر جهان می باشد . نواحی ساحلی بالاترین تنوع زیستی وجود داشته و بیشترین کارکردها را برای انسان به همراه دارد ، علیرغم کارکردها و اهمیت مناطق ساحلی ، این مناطق همواره در معرض تهدید قرار دارند . مناطق حفاظت شده معمولاً ابزار اساسی و ضروری جهت حفاظت از گونه ها، زیستگاهها، اکوسیستم هاو تنوع زیستی است. در دو دهه اخیر تعداد مناطق حفاظت شده بطور چشمگیری افزایش یافته. معاهدات جهانی و منطقه ای بسیاری در جهت ایجاد مناطق حفاظت شده وجود دارد که از آن جمله می توان به کنوانسیون تنوع زیستی (CBD) در سال ۱۹۹۲ اشاره نمود که تقریبا تمام دولتها نسبت به آن متعهداند. هدف کلی که در چهارچوب CBD دنبال شده ایجاد یک شبکه از سیستم های مناطق حفاظت شده با مدیریت جامع، شاخص و تاثیر گذار منطقه ای و ملی در سال ۲۰۱۰ برای مناطق خشکی و سال ۲۰۱۲ برای مناطق دریایی است. روند تصویب کنوانسیون های بین المللی و منطقه ای در رابطه با MPAs در سال ۱۹۷۵ ، IUCN با کنفرانس مناطق حفاظت شده دریایی در توکیو شروع گردید. از نظر ساختاری ذخیرهگاه حرا در جزیره قشم به مانند دیگر مناطق حفاظت شده زیر نظر سازمان حفاظت محیط زیست مدیریت می گردداما تداخل وظایف با سایر دستگاهها مانند سازمان جنگل ها و مراتع و شیلات بخصوص در مورد حفاظت از جنگل های حرا و آبزیان دیده میشود. نبود گارد حفاظت جهت پیشگیری از تخلف و نبود قوانین بطور خاص و روشن و همچنین نبود یک دادگاه ویژه جهت رسیدگی به این گونه تخلفات باعث گردییده تا به حریم و محدوده این ذخیره گاه تجاوز گردد.