مقاله چرا چنین؟ (بررسی حسرت عارفانه در شعر دهه هفتاد) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۹۲ در ادبیات پایداری (ادب و زبان نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی کرمان) از صفحه ۲۰۱ تا ۲۱۹ منتشر شده است.
نام: چرا چنین؟ (بررسی حسرت عارفانه در شعر دهه هفتاد)
این مقاله دارای ۱۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله حسرت عارفانه
مقاله نوستالژی
مقاله دفاع مقدس
مقاله شعر دهه هفتاد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مهرآوران محمود
جناب آقای / سرکار خانم: حسینی رکن آبادی مرضیه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با پایان دوره هشت ساله جنگ تحمیلی و فروکش کردن تب و تاب جنگ و دفاع مقدس، شعر فارسی نیز متاثر از اوضاع زمان جدید، ویژگی های تازه ای یافت.این دوره بیشتر دهه هفتاد را در بر می گیرد.پرسش اساسی در این مقاله این است که در شعر دهه هفتاد چه ویژگی هایی دیده می شود و چرا؟ در کنار آن این پرسش ها نیز مطرح می شود که شاعر این دوره، به چه چیزی معترض یا در حسرت چیست؟ چه زمینه هایی باعث این حسرت شده است؟ تعدادی از شاعران متعهد که همدل و همراه با زمان خود بودند، در حسرت بسیاری از خوبی ها و ارزش های دور ه پیش از خود و اعتراض به رنگ باختن یا بی اعتنایی نسبت به آن ارزش ها و خوبی ها شعر سرودند. گونه ای نوستالژی که همراه با معرفت و دریغ از شرایط ویژه دوره قبل است، درون مایه شعر گروهی از شاعران قرار می گیرد. فراموشی مهربانی ها و گذشت ها، کمرنگ شدن نوع دوستی و احسان، بی اعتنایی به ارزش ایثار و ایثارگران، رنگ باختن اهداف بلند دوره قبل در مواجهه با مشکلات دوره جدید از مضامین شعر این دوره است. شعر دهه هفتاد، ادامه شعر پایداری و در طول مسیر آن اما با موضوعات و مفاهیم و درونمایه های تازه ای است. در این مقاله حسرت عارفانه و غم و اندوه شاعران نسبت به دوره قبل را در آثار قیصر امین پور، علیرضا قزوه، محمد حسین جعفریان و سید حسن حسینی بررسی کرده ایم؛ نتیجه آنکه، هرچهار شاعر در سروده های خود در این دوره ضمن حسرت به ویژگی های معنوی دهه قبل، در برابر دهن کجی به ارزش های معنوی زبان، شکوه و اعتراض گشوده اند.