سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین همایش ملی وکالت، اخلاق، فقه و حقوق

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

مرجان محمدی فرد – دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دانشگاه آزاد میبد

چکیده:

ایراد در لغت به معنای خرده گرفتن است ودر اصطلاح حقوقی عبارت از وسیله ای است که خوانده معمولا در جهت ایجاد مانعموقت یا دایمی بر جریان رسیدگی به دعوای مطروحه ویا بر شکل گیری مبارزه، به منظور بازداشتن موقت یا دایم خواهان ازپیروزی به کار میگیرد که انواع مختلفی دارد.ماده ۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی در ۱۱ بند ایرادات را برشمرده و بعضی دیگرایرادات نیز به طور پراکنده در سایر مواد قانون آیین دادرسی مدنی بیان شده است.ماده ۸۷ قانون آیین دادرسی مدنی بیان می داردکه ایرادات و اعتراضات باید تا پایان جلسه اول دلدرسی به عمل آید. مگر اینکه سبب آن بعدا حادث شده باشد و سپس ماده ۹۰قانون آیین دادرسی مدنی بیان می دارد هرگاه ایرادات تا پایان جلسه اول دادسی اعلام نشده باشد، دادگاه مکلف نیست جدا ازماهیت دعوا به آن رأی دهد. در این مورد باید به مفهوم مخالف ماده ۹۰ توجه کرد که حاکی از این است که دادگاه میتواند نسبتبه ایراد جدا از ماهیت یا ضمن تصمیم گیری نسبت به ماهیت اعلام رأی کند به اعتقاد برخی از حقوق دانان مقررات این ماده تنهاشامل ایراداتی است که از قواعد مخیره شمرده می شود. زیرا چنانچه ایراداتی از قواعد آمره به شمار روند و در اولین جلسهدادرسی مطرح نشوند دادگاه مکلف است در صورت پذیرش جدای از ماهیت دعوا نسبت به آن رأی دهد.