سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

امیر خاکپور – دانشجوی دکتری مهندسی محیط زیست، دانشگاه تهران
میثم طوسی –
نوشین خزاعی – فارغ التحصیل برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست، دانشگاه تهران
مژده سروش – فارغ التحصیل ارزیابی و آمایش سرزمین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات

چکیده:

یکی از بزرگترین معضلات مربوط به کلانشهرها حضور و موقعیت مکانی نامناسب برخی صنایع وکارخانه ها (بخصوص صنایع بزرگ آلاینده) در فواصل دور و نزدیک به محیطهای شهری می باشد. از یکسو باتوجه به تعداد بیشمار این واحدها علیرغم تلاش مضاعف شناسایی، نظارت کامل و مستمر بر عملکرد این واحدها میسر نبوده لذا می بایست به دنبال روشهایی باشیم تا ضمن اعمال دقت کافی، پایش مستمری نیز در این زمینه صورت پذیرد. در تدوین برنامه پایش، اولین گام، شناسایی موضوعات و عواملی است که منجر به ایجاد تغییرات در محیط زیست می شوند. این عوامل باید بصورتی کاملا شفاف و روشن و بدون هیچ ابهامی شناسائی شوند. رمز موفقیت یک برنامه پایش در طراحی صحیح آن نهفته است. برنامه ی پایشی که انبوهی از داده و آمار را فراهم آورد ولی این داده ها منجر به استحصال اطلاعات موثر و نتیجه گیری مفید نشود، ابزار مدیریتی مناسب و کارآمدی نخواهد بود، و اگر کمیت و کیفیت این داده ها طوری باشد که باعث شود نتیجه و استنباط نادرستی از آنها بدست آید، از میزان کارآمدی آن باز هم کاسته می شود. بنابراین چارچوب طراحی برنامه پایش، به مدیران و برنامه ریزان کمک خواهد کرد تا از نتیجه بخش بودن و کارآمدی برنامه پایش اطمینان حاصل نمایند. رعایت چارچوبی منطقی برای طراحی برنامه پایش، می تواند راه های تشخیص محدودیتهای موجود برای برنامه پایش را مشخص ساخته و احتمال ناکارآمد شدن آن را کاهش دهد. این چارچوب شرایط فرضی مطلوب و ایده آل را مورد توجه و بحث قرار می دهد. زمان مورد نیاز در هر مرحله از این چارچوب بستگی به فرصتها و منابع موجود دارد.