پیوستگی و انسجام متن

پیوستگی به متن قالب مشخصی می دهد و انسجام بخش های گوناگون رابه یکدیگر مرتبط می سازد. اگر مقاله یک موضوع را عمیقا بررسی کند و هر پارگراف دقیقا به یک جنبه از موضوع محدود شود، پیوستگی آن حفظ خواهد شد. یک طرح سازمان یافته خوب نیز به پیوستگی متن شما کمک می کند. (به فصل ۳ رجوع کنید). متن زیر دارای پیوستگی بوده و از طریق یک سری نقل قول ها، به مقایسه تلویزیون و خواندن می پردازد.اینکه تلویزیون باعث ترویج خواندن می شود از نظر جهانی تأیید نمی شود. کیت مودی در مقاله خود با عنوان تاثیر تلویزیون برروی رشد، در سال ۱۹۸۰ به مقایسه عملکردتخیلی خواندن در مقابل عمل منفعل دیدن تلویزیون می پردازد. (۷۶-۶۶) یکی دیگر از زیان های تلویزیون بر طبق نظر مودی این است که در تماشای تلویزیون، یک بچه نمی تواند حرکت خودش را متوقف سازد، و مطالب را شبیه سازی کند» و سپس به کار بعدی بپردازد، کاری که فرد در هنگام خواندن انجام می دهد. او این نظریه را بیان می کند که داستان خوب چایی با هر بار مرور دوباره جنبه های تازه ای از معانی مطلب را به ذهن تداعی می کند.(۵۶) او در مقایسه خواندن و تلویزیون تأکید می کند که ماهیت خواندن فعال است و ماهیت تلویزیون منفعلی، تا جایی که یک بچه نمی تواند خیال پردازی کند در حالی که متون چاپی به آن نیاز دارند (۶۸) – اگر چه، این مفهوم ماهیت منفعل توسط دنیل اندرسون و الیزابت لورچ مورد بحث قرار گرفت که بیننده نه تنها منفعلانه با مضامین ارتباط برقرار می کند بلکه از تجربیاتش برای درک آن مضمون استفاده می کند-.اگر بخش های مقاله ی شما به طور منطقی با تکرار کلمات کلیدی، استفاده ی درست از حروف اضافه، مترادف، جایگزینی مؤثر کلمات و عبارات انتقالی (مثل: هم چنین، علاوه بر این، بنابراین، و علاوه بر)، توجه ویژه نشان دادن به پیشرفت ایده ها و پیوستگی مطالب نقل قول شده، مرتب شود از یکپارچگی لازم برخوردار خواهد بود. به مثال زیر توجه کنید.

یکپارچگی

تلویزیون نباید یک زندگی خیالی و مصنوعی باشد و از نمایش زندگی واقعی اجتناب کند. بلکه باید محیطی را شبیه سازی کند که فرد قادر به انجام کارها در دنیای واقعی باشد. در چنین حالتی والدین و معلمان نمی توانند از نمایش تلویزیون که مانند ویروس زنده هر کودک پیش دبستانی را مبتلا می کند و در سیستم ذهن آنها باقی می ماند، جلوگیری کنند.

برای مثال آبلمان اصرار دارد که تلویزیون اولین دوره تحصیلی است، یک روش آموزشی برای آشنا سازی بچه ها قبل از ورود به آموزش رسمی که به خوبی طراحی شده است (۱۶۸). هوج و تریپ این تفکر را اضافه می کنند: مدرسه جایی ست که تلویزیون باید کاملاً در آن جا داده شود و از طریق روش های متنوع مناسب، وارد دوره ی تحصیلی شود (۲۱۸) سپنگرابت ال هشدار میدهد که بسیاری از والدین از شرکت کردن در کارهای گروهی امتناع می کنند و نسبت به تأثیرات تلویزیون برروی بچه هایشان غافلند