سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: نخستین همایش ملی ادبیات فارسی و پژوهشهای میان رشته ای

تعداد صفحات: ۲۳

نویسنده(ها):

حبیب احمدی – استاد تمام جامعه شناسی دانشگاه شیراز
حمیرا بذرافکن – کارشناس ارشد پژوهشگری علوم اجتماعی، مدرس دانشگاه پیام نور بوشهر
علی روحانی – دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه شناسی در دانشگاه شیراز

چکیده:

ادبیات هر جامعه ای بازنمودی از شرایط اجتماعی و فرهنگی اجتماعی آن جامعه است، خاصه در جوامعی که تاریخش همواره با استبداد و ظلم پادشاهان و استعمار و استثمار بیگانگان همراه بوده است، همواره جایگاهی برای اعتراض به این ظلم و ستم ها بوده است. تا جایی که ادبیات فارسی سرشار از اشعار شاعرین متعهدی است که با زبان استعاره و کنایه سعی در اعتراض به خفقان موجود دانسته اند . پروین اعتصامی نیز بهعنوان یکی از شاعرین همین متعهد مصادف با مشروطه به دنیا آمد. اشعار شاعران پس از مشروطه به سوی مسایا اجتماعی و سیاسی و تحولات جامعه گرایش پیدا کرد . پروین نیز در این فضای فکری به عنوان یک زن در مقابل استبداد ایستاد. اما با دیدی زنانه با انتقاد از ساختارهای استبدادی پرداخت . با اینکه امروزه بحثهای زیادی پیرامون فمنیست بودن پروین اعتصامی می شود، اما پژوهش حاضر معتقد است پروین اعتصامی، شاعری معتقد بود که اشعارش با آموزه های اخلاقی و قرآنی همراه بود و بررسی اشعار و افکار او ثابت می کند که او شاعری فمنیست نبودهاست بلکه شاعری متعهد و انقلابی بوده است که به جنسیت ( مشکلات زنان )، فرهنگ و اجتماع در قالب آموزه های اخلاقی و دینی پرداخته است.