سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمد رضائی دشت بیاض – دانشگاه بیرجند، دانشکده علوم، گروه زمین شناسی
محمد حسین زرین کوب –
سید سعید محمدی –

چکیده:

سنگهای آذرین مورد مطالعه در باختر دهشک، در مرز بخش شمالی پهنه لوت و شمال باختری زون زمین درز سیستان رخنمون دارند و به ترشیری منسوب شدهاند. این مجموعه سنگی شامل سنگهای آتشفشانی با ترکیب آندزیت، پیروکسن آندزیت، تراکی آندزیت، تراکیت، داسیت تا ریولیت، و یک توده نیمه آتشفشانی با ترکیب کوارتزمونزونیت هستند. بافت غالب در واحدهای آتشفشانی پورفیری با زمینه میکرولیتی تا شیشهای است. پلاژیوکلاز، آلکالیفلدسپار، آمفیبول، پیروکسن و کوارتز از فنوکریستهای متداول در این سنگهای آتشفشانی هستند. توده کوارتزمونزونیتی دارای بافت پورفیری با زمینه ریز دانه است که کانیهای سازنده آن پلاژیوکلاز، آلکالیفلدسپار، کوارتز، هورنبلند و بیوتیت می باشند. فنوکریستها در واحدهای آتشفشانی دارای نشانه هایی از عدم تعادل و آلایش ماگما در حین صعود از جمله بافت های غربالی، خوردگی خلیجی و منطقه بندی می باشند. این سنگها در مقایسه با گوشته اولیه از عناصر لیتوفیل بزرگ یون (LILE) غنی شدگی و از عناصر با قدرت میدان بالا (HFSE) تهی شدگی و دارای نسبت LREE/HREE بالایی میباشند. این سنگها در محدوده کالکآلکالن پتاسیم متوسط تا بالا قرار میگیرند و بر اساس شواهد ژئوشیمیایی با یک رژیم فرورانش و منشاء گیری ماگما از گوشتهای که توسط سیالات حاصل از لیتوسفر اقیانوسی فرورونده متاسوماتیزم شده، مرتبط میباشند.