سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین همایش انجمن زمین شناسی اقتصادی ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

خدیجه نصرالهی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه فردوسی مشهد
سیداحمد مظاهری – عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد
بهنام رحیمی – عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

توده های گرانیتوئیدی برمانی و سرخر با سن احتمالی آئوسن پسین تا الیگوسن پیشین بر اساس تقسیمات افتخار نژاد (۱۳۵۹) جزء ایران مرکزی است. توده گرانیتوئیدی برمانی و سرخر یک هورنبلند بیوتیت گرانیت با بافتهای متفاوت است. بافت عمده سنگها هیپ ایدیو مورف گرانولار و همچنین دارای بافت های گرانوفیری، پرتیت و پورفیری است. کانی های اصلی تشکیل دهنده آنها ازتوکلاز (پرتیتی)، پلاژیوکلاز، بیوتیت قهوه ای، هورنبلند سبز و کانی های فرعی زیرکان، آپاتیت و مگنتیت و کانی های ثانویه شامل اکسید و هیدروکسیدهای آهن و کائولن می باشد. بر اساس مطالعات صحرایی، پتروگرافی و ژئوشیمیایی سنگ های توده های نفوذی برمانی و سرخر در محدوده گرانیتوئیدی نوع A قرار دارند. این سنگها از نوع کالک آلکالن پتاسیم بالا و پرآلومین و تا حدودی متاآلومین هستند. در نمودار های عنکبوتی غنی شدگی از عناصر ناسازگار K,Th, Rb, La و آنومالی منفی عناصر P, Ti, Nb, Sr, Ba را نشان می دهد. این گرانیتوئیدها همزمان با برخورد و اواخر کوهزایی بوده و از نوع درون صفحه ای (WPG) می باشند.