سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: نخستین همایش ملی ادبیات فارسی و پژوهشهای میان رشته ای

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

علی علیزاده – استادیار زبانشناسی دانشگاه بیرجند
جلیل الله فاروقی – استادیار زبانشناسی دانشگاه بیرجند
زین العابدین رحمانی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه بیرجند

چکیده:

طبق نظریه حاکمیت و مرجع گزینی، زبان های دنیا دارای دستور همگانی و مشترک بوده و تنها از لحاظ ترتیب قرارگیریِ پارامتر هایِ زبانی که پارامتر هسته یکی از آنها است، تفاوت دارند . در این مقاله تغییرات پارامترها در ساختارهای بی نشان و نشاندارِ زبان فارسی و مازندرانی بررسی می شوند که مشخص می گردد ساختارِ بی نشانِ زبان فارسی در مقوله های حرف اضافه ای و اسمی، هسته آغاز و در مقوله های صفتی و فعلیهسته پایان است، در حالیکه ساختار بی نشانِ زبان مازندرانی د ر تمامی این مقوله ها به صورت هسته پایان می باشد؛ این در حالیست که این پارامترها در اشعار خود را به صورت ساختار نشاندار، نشان می دهند. در این مقاله همچنین تغییرات پارامترها به صورت ساختار نشاندار، به سببِ حفظ صورتِ آهنگینِ شعر، نفوذ معنای شعر در خواننده و یا به خاطر موضوعیت و ارجحیت پیام به صورت تقدم یا تاخر صورت می گیرد چرا کهیک نویسنده تنها می تواند یک لغت در آنِ واحد تولید کند لذا مجبور می شود با تقدم و یا تأخر قرار دادن عبارات یا جملات، معنی و یا پیش فرض خود را با درجات متفاوت در ذهن خواننده ایجاد کند.