مقاله پاتوژن های باکتریایی غالب مراکز تکثیر و پرورش میگوی کشور که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۳ در پاتوبیولوژی مقایسه ای ایران از صفحه ۱۲۲۷ تا ۱۲۳۸ منتشر شده است.
نام: پاتوژن های باکتریایی غالب مراکز تکثیر و پرورش میگوی کشور
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله باکتری
مقاله مراکز تکثیر
مقاله مزارع پرورش
مقاله میگو
مقاله شناسائی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: افشارنسب محمد
جناب آقای / سرکار خانم: کاکولکی شاپور
جناب آقای / سرکار خانم: مهرابی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: سیدمرتضائی سیدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: دشتیان نسب عقیل
جناب آقای / سرکار خانم: قره وی بهروز
جناب آقای / سرکار خانم: عابدیان امیری آرمین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف از انجام این مطالعه شناسائی و پراکنش باکتری های مراکز تکثیر و پرورش میگوی کشور بوده است. در این مطالعه که طی سالهای ۱۳۶۸ لغایت ۱۳۸۹ از یازده مرکز تکثیر میگوی کشور و شانزده استخر پرورشی ازهشت مزرعه در استان های خوزستان، بوشهر، هرمزگان و سیستان و بلوچستان از مراکز تکثیر از مولدین، ناپلی، زوا، مایسیس و پست لارو و از مزارع پرورش در ابتدا و انتهای فصل انجام شد تعداد ده میگو برای بررسی های باکتریائی نمونه گیری گردید. برای شمارش تعداد باکتری های کل در محیط TSA و جهت شمارش تعداد ویبریوها از محیط TCBS استفاده گردید و نهایتا شمارش کلونیهای رشد کرده با استفاده از تستهای بیوشیمیایی از طریق شناسایی تفریقی باکتری ها اقدام گردید. در استان خوزستان ۱۵ جنس و گونه باکتری جدا گردید که مهمترین آنها ویبریو آلژینولتیکوس، ویبریو پروتئولتیکوس، ویبریو اسپلندیدوس و در استان بوشهر ۱۴ گونه ویبریو که مهمترین آنها شامل ویبریو آلژینولتیکوس، ویبریو ولنیفوکوس، ویبریو پاراهمولتیکوس، ویبریو هاروئی و ویبریو فلاویالیس می باشد. در استان هرمزگان ۷ گونه باکتری شناسایی شده اند که مهمترین آنها ویبریو پاراهمولتیکوس، ویبریو ولنیفوکوس و ویبریو آلژینولتیکوس می باشد و در استان سیستان و بلوچستان ۱۴ گونه باکتری جداسازی شده که مهمترین آنها عبارتند از ویبریو آلژینولتیکوس، ویبریو ولنیفوکوس، ویبریو پاراهمولتیکوس، و ویبریو فیشریز می باشد. تفاوت در باکتری های شناسائی شده استان های مختلف در جنوب کشور می تواند به عوامل متعددی از جمله تغییرات شوری، PH، درجه حرارت و میزان اکسیژن آب و مدیریت مزارع مرتبط باشد که کنترل این عوامل در پیشگیری از بروز بیماری های ناشی از این باکتریها موثر خواهد بود.