سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای معماری و شهرسازی

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

فرهاد کاروان – مربی گروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان
طاهره حق طلب – استادیار گروه روانشناسی دانشگاه ملایر،

چکیده:

امروزه در گونه بندی ورودی های شهر به طور معمول با دو صحنه روبرو هستیم: ۱(صحنه ای خود جوش که توسط ساکنین آن حوزه به صورت غیر قانونی ایجاد شده است واز هیچ الگوی از پیش فکر شده ای تبعیت نمی کند،اما بهدلیل تکرار زیاد خود به صورت الگو درآمده است. ۲(صحنه ورودیهایی که براساس الگویی نامعلوم با دخالت مدیران شهری شکل گرفته است. تنها عاملی که به راننده ومسافر اعلام می کند که به شهر نزدیک شده،تابلویی است که شروعشهررا اعلام وخوشامد می گوید.مکانی که می بایستی معرف شهر باشد ویا به عبارتی ویترین نمایش شهردر آن باشد،به محل انباشت نخاله،زباله دان وتبعید گاهصنوف مزاحم تبدیل شده است.بناها اغلب نیمه کاره وکثیف هستند.صفطویلی از توده های انباشت نخاله که ماحصل ساخت وسازهای شهری است،لکه های بزرگ وسیاه روغن وبالاخره زبالههای پراکنده مسافرین،عرصه اطراف به اصطلاح ورودی را پوشانده اند.بناها اکثراًبدون برنامه وخودجوش شکل گرفته اند. دراین مقاله سعی براین است تا با در نظر گرفتن موضوع مهمی در طراحی شهری که متاسفانه خیلی مورد اهمیتوتوجه قرار نمی گیرد.به تحلیل نکات مثبت ومنفی آن پرداخته وبا یادآوری اصول صحیح طراحی آن به ذکر حداقل موارد ضروری در طراحی مدخل ورودی شهرسقز اشاره گردد.