مقاله واکنش رشد و عملکرد گندم به تراکم در خاک های شور و کشت دیم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۲ در مجله الکترونیک تولید گیاهان زراعی از صفحه ۵۷ تا ۷۲ منتشر شده است.
نام: واکنش رشد و عملکرد گندم به تراکم در خاک های شور و کشت دیم
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تراکم بوته
مقاله شوری خاک
مقاله عملکرد
مقاله گندم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قربانی محمدحسین
جناب آقای / سرکار خانم: بصیری محبوبه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
این پژوهش با هدف بررسی اثر تراکم بوته بر رشد و عملکرد گندم (رقم کوهدشت) در خاک های شور و در شرایط کشت دیم در منطقه انبارالوم در استان گلستان در سال زراعی ۸۸-۱۳۸۷ انجام شد. آزمایش در ۳ مزرعه با شوری های ۶٫۳۷، ۹٫۳۴ و ۱۱٫۶۳ دسی زیمنس بر متر با استفاده از ۴ تراکم ۱۲۵، ۲۵۰، ۳۷۵ و ۵۰۰ بوته در متر مربع و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در ۳ تکرار اجرا شد. نتایج نشان داد، افزایش تراکم سبب افزایش شاخص سطح برگ، تعداد ساقه و نیز تعداد ساقه بارور در واحد سطح می شود، بیشترین تعداد پنجه در متر مربع در تراکم ۲۵۰ بوته در مترمربع تولید شد و افزایش تراکم به بیش از ۲۵۰ بوته در متر مربع سبب کاهش تعداد پنجه در واحد سطح شد. همچنین تعداد دانه در سنبله با افزایش تراکم از ۱۶ عدد در تراکم ۱۲۵ بوته به ۸٫۲۹ عدد در تراکم ۵۰۰ بوته در متر مربع کاهش یافت. وزن هزار دانه نیز با افزایش تراکم کاهش یافت. بر عکس، بیش ترین ماده خشک در بالاترین تراکم مشاهده گردید. افزایش شوری خاک سبب کاهش شاخص سطح برگ، تعداد ساقه، تعداد ساقه بارور، تعداد پنجه، تعداد پنجه بارور در متر مربع، تعداد دانه در سنبله و مجموع ماده خشک در هکتار شد. بیش ترین وزن هزاردانه (۳۸٫۴۲ گرم) در سطح اول شوری مشاهده شده و افزایش شوری خاک به ۹٫۳۴ دسی زیمنس بر متر سبب، کاهش وزن هزاردانه گردید (۳۶٫۹۹ گرم)، ولی شوری بیشتر خاک (۱۱٫۶۳ دسی زیمنس بر متر)، تاثیر معنی داری بر وزن هزار دانه نداشت. اثر متقابل شوری و تراکم بر تعداد پنجه بارور در متر مربع نشان داد که با افزایش شوری خاک، احتمال رشد کافی برای تولید دانه در پنجه ها کاهش می یابد و در نتیجه در بیش ترین سطح شوری هیچ یک از پنجه ها حتی در کمترین تراکم، رشد کافی برای باروری نداشتند. از طرفی، عملکرد دانه با افزایش تراکم افزایش یافت، ولی نقش تراکم در تمام سطوح شوری خاک یکسان نبود، به نحوی که، افزایش تراکم از ۳۷۵ به ۵۰۰ بوته در متر مربع در سطوح شوری ۶٫۷۳، ۹٫۳۴ و ۱۱٫۶۳ دسی زیمنس بر متر، سبب افزایش عملکرد دانه به ترتیب به مقدار ۴٫۴۶، ۷٫۷۰ و ۱۰٫۵۱ درصد شد. بنابراین برای دست یابی به حداکثر عملکرد در خاک های با شوری حدود ۷ دسی زیمنس بر متر و کمتر، تراکم ۳۷۵ بوته در متر مربع و در خاک های با شوری حدود ۹ دسی زیمنس بر متر و بیشتر، استفاده از تراکم حدود ۵۰۰ بوته در متر مربع، می تواند سبب عملکرد بیش تر دانه در واحد سطح شود.