سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین سمینار ملی امنیت غذایی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

پریسا رحیمی – عضو باشگاه پژوهشگران جوان دانشگاه آزاد اسلامی واحد قوچان
رضا جهانبانی – دانشجوی کارشناسی ارشد صنایع غذایی
ابوالفضل رضاطلب – عضو باشگاه پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی واحد سبزوار

چکیده:

یکی از کارهای مهم در صنایع روغن های نباتی هیدروژناسیون است که هدف از انجام آن تبدیل روغن نباتی به چربی شبه جامد و بالا بردن نقطه ذوب و افزایش مقاومت در برابر فساد در اثر کاهش اسیدهای چرب غیراشباع و درنتیجه کاهش اکسیداسیون می باشد هیدروژناسیون شامل سه فاز مایع جامد و گاز می باشد که فاز مایع آن خود روغن و فاز گاز هیدروژناسیون برای اشباع کردن و فاز ج امد کاتالیست مورد استفاده است که برای سرعت بخشیدن بهعملیات هیدروژناسیون بکار می رود می توان از فلزاتی چون مس، پالادیم ، پلاتین ، ترکیبات کروم و نیکل به عنوان کاتالیست استفاده نمود که از دیرباز استفاده از نیکل مرسوم بودهاست ما در استفاده از کاتالیست های فلزی همواره با مشکلاتی روبرو هستیم که عبارتند از: بعد از مدتی بنا به دلایلی همچون رسوب ناخالصی های باقی مانده در روغن از مراحل قبلی تصفیه کاتالیست غیرفعال می شود و نیاز به احیا و بازسازی جهت استفاده مجدد دارد که این کار در کشور جنبه عملی قوی پیدا نکرده و هزینه زیادی جهت خریدکاتالیست صرف می شود لذا دراین مقاله سعی شده تا به بررسی روش بیولوژیک، یعنی استفاده از بعضی میکروارگانیسم های مناسب در هیدروژناسیون روغن بجای کاتالیست فلزی پرداخته شود تا علاوه بر عدم نیاز به احیا و بازیافت مجدد از اثر نامطلوب فلزات نیز جلوگیری شود