سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی معماری و شهرسازی اسلامی

تعداد صفحات: ۲۳

نویسنده(ها):

عبداله نصرالهی – دانشجوی کارشناسی ارشد مرمت و احیاء بناها و بافت های تاریخی، دانشگاه آز
مهدی پیرحیاتی – دانشجوی کارشناسی ارشد مرمت و احیاء بناها و بافت های تاریخی، دانشگاه آز

چکیده:

در بررسی هسته تاریخی بروجرد،یادآوری این نکته ضروری به نظر می رسد که با توجه به نوعمعیشتی(دامداری و کشاورزی) که در گذشته وجود داشته است، دشت سیلاخور به لحاظ شرایط آب وهوایی محل مناسبی برای استقرار این شهر بوده است.از پیشینه تاریخی بروجرد قبل از اسلام آثار و شواهدمستندی در دست نیست، بنابراین برای رسیدن به نقطه ای که راهگشای ما در رسیدن به هسته تاریخی قبلاز اسلام این شهر،لازم است که به دنبال نشانه ها بگردیم،لذا با اتکاء به بناهای قدیمی شهر که مهمترین آنهامسجد جامع است می توان دریافت که در قبل از اسلام این شهر وجود داشته است براساس مطالعاتتاریخی،رونق و اهمیت بروجرد کم وبیش از زمان استقرار اسلام در ایران شروع می شود.تقریبا از قرن سومهجری به این طرف به کرات در کتب و رسالات تاریخی در مورد بروجرد مطالبی به چشم می خورد.بعنواناولین موضوع می توان به نحوه شکل گیری و توسعه بافت تاریخی در مراحل مختلف اشاره نمود که باتوجه به نقشه های گسترش بافت،مشخص می شود که شهر و باروی محیطی آن فرمی چند ضلعیداردمحدوده بافت تاریخی بروجرد،مجموعه ای بالغ بر ۲۸۰ هکتار می باشد که امروزه بیشتر در محدودهخیابان های جعفری،صفا،شهدا و بحرالعلوم قرار گرفته است.این بافت شامل چهار محله اصلی است. در اینمقاله قصد داریم روند گسترش شهر بروجرد و دلایل این گسترش را در دوره اسلامی بررسی کنیم.