سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: سومین کنفرانس ملی سازه و فولاد و اولین کنفرانس ملی سازه های سبک فولادی (LSF)

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

اباذر اصغری – عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی ارومیه و عضو کمیته تخصصی مبحث دهم مقررات
شاهرخ شعیبی – کارشناس ارشد سازه،دانشکده فنی،دانشگاه تهران
علیرضا صادقی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه صنعتی ارومیه

چکیده:

روش تنش مجاز ASD) سنتیترین روش طراحی سازههای فولادی بشمار میرود. در این روش طراحی، اثرات کاهش احتمالی مقاومت اعضا و نیز افزایش احتمالی بارها تنها بهکمک یک ضریب (بنام ضریب اطمینان) و فقط در یک مرحله منظورمیشود. روش دیگری که در دو دهه اخیر در اکثر کشورها رواج پیدا کرده است، روش ضرایب بار و مقاومتLRFD)است.در این روش طراحی، ایمنی در دو مرحله، افزایش بار بهکمک ضرایب بار و تقلیل مقاومت بهکمک ضرایب کاهش مقاومت در نظر گرفته میشود. از منظر ضوابط طراحی و نوع تحلیل سازه هر دو روش از سادگی یا پیچیدگی یکسانی برخوردار هستند. در این مقاله سعی شده است، ضمن پرداختن به فلسفه طراحی روشهای مذکور، نتایج طراحی بر اساس روشهای مذکور بهطور کمی مورد مقایسه قرار گیرد.در ساختمانهای متعارف، چنانچه ترکیبات بارگذاری ثقلی حاکم بر طراحی اعضا باشند، هم در آئیننامهAISCو هم درمبحث دهم مقررات ملی ساختمان برای آن اعضا روشLRFDحدوداً ۱۰ تا ۱۵ درصد سبکتر محاسبه می شود . ولی اگر ترکیبات بارگذاری زلزله حاکم بر طراحی اعضا باشند و سهم نیروی زلزله در آن ترکیبات بارگذاری بسیار چشمگیر باشد(مثلاً ۱۰،(E/D >در آئیننامهAISCبرای آن اعضا روشLRFDحدوداً ۲۰ درصد سنگینتر و در مبحث دهم مقررات ملیساختمان برای آن اعضا روشLRFD حدوداً ۵ درصد سنگینتر محاسبه میشود