سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: نخستین همایش ملی ادبیات فارسی و پژوهشهای میان رشته ای

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

نسیبه زنجری –
سید سعید زاهد زاهدی –

چکیده:

در دین مبین اسلام شیطان به عنوان فرشته ای که قصد به انحراف کشیدن انسان ها وهدایت آنان به سوی جهنم را دار د معرفی شده است . در بین شعرای فارسی زبان، حافظ، که تخلص خود را از ارادت به قران کریم و تلاش در راه حفظ آن گرفته است، در غزلیات خویش عمدتا خوانندگان را به سوی بهشت دلالت می نماید. به همین دلیل می توان گفت که در اشعار خود علی الاصول می باید در تقابل و مقابله با شیطان قرار گیرد .در این تحقیق تلاش، بر این است که اولا مفهوم شیطان از دیدگاه حافظ را روشن کنیم و سپس بر اساس این طرز تلقی، نحوه نگرش و مقابله او با شیطان را بیان نماییم . تحقیق با روش سندی دنبال می شود. نتایج اولیه نشان می دهد که حافظ از به کارگیری کلمه شیطان و یا ابلیس پرهیز دارد و از دو مفهوم اهریمن و دیو استفاده می کند . طرز تلقی او از اهرمن و دیو انواع تجسم یافته اجتماعی آن در وجود انسان هایی نظیر حاکم ورقیب می باشد.