سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین سمینار اقتصاد سلامت

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

ز غریب ناصری – دستیار اقتصاد و مدیریت دارو، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهر
م خیراندیش – دستیار اقتصاد و مدیریت دارو، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهر
ف سلیمانی – دستیار اقتصاد و مدیریت دارو، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهر
ع کبریایی زاده – مدیر گروه اقتصاد و مدیریت دارو، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی

چکیده:

از آنجا که هزینه های توسعه و تحقیق داروهای جدید بالاتر از داروهای موجود در بازار است، هزینه های بیشتری به نظام سلامت تحمیل می کنند. از این رو دولت ها و سازمان های بیمه گر اقدام به اجرای برنامه های نظارت بر تجویز و مصرف دارو نموده اند. یکی از این برنامه ها سیاستیprior authorization است که هدف اصلی آن کاهش هزینه های دارویی از طریق جایگزینی داروهای ارزان تر به جای داروهای گرانتر است. هدف از مطالعه پیش روی، بررسی نحوه اجرای سیاست مذکور در ساختار نظام سلامت ایران در مقایسه با سایر کشورها است. سیاستPA در ایران تحت عنوان سیستم تأیید نسخ شناخته شده می شود. یکی از رویه های اجرای این سیاست، اعمال قانون سقف قیمت و رویه دیگر بازپرداخت بیمه بر اساس روشreference based pricing است. در ایران، دو بیمه پایه وجود دارد که تفاوت و تشابهاتی در زمینه نحوه اجرای سیاست تأیید نسخ دارند. از جمله تفاوت های موجود بین این دو بیمه، سقف قیمتی تعیین شده برای نسخ ازنظر مقدار ریالی و از جمله تشابهات این دو قیمت تعیین شده برای داروها است. به طور کلی سیاست هایPAدر دنیا، دو هدف ایمنی و اثربخشی و جنبه های اقتصادی نسخ را مد نظر دارند. آنچه که در ایران تحت عنوان سیستم تأیید نسخ اتفاق می افتد، هدف دوم یعنی کنترل هزینه های ناشی از تجویز داروها است، علی رغم اینکه بخش های مختلف دیگری در بدنهسیاست گذاری نظام سلامت، هدف دیگرPA را نیز دنبال می کنند.