سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نخستین همایش ملی دستاوردهای جدید علمی در توسعه ورزش و تربیت بدنی

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

علی چورلی – عضو هیأت علمی مجتمع آموزش عالی گنبد کاووس
حمیدرضا قزلسفلو – عضو هیأت علمی مجتمع آموزش عالی گنبد کاووس
علی مصطفی لو – هیات علمی دانشگاه آزاد مینودشت

چکیده:

هدف از پژوهش حاضر، نوع، میزان و علل آسیبهای ورزشی در ورزشکاران رزمیکار نخبه بود . به همین منظور تعداد ۶۳ n= ورزشکار که در رشتههای کونگفو، تکواندو، کاراته و ووشو لیگ ۱ و لیگ برتر کشور کهدر سال ۱۷۶۵ در مسابقات کشوری شرکت کرده بودند، در این تحقیق حضور داشتند. پرسشنامه بین کلیه نمونهها توزیع و در نهایت تعداد ۳۷ n= پرسشنامه عودت و مورد استفاده قرار گرفت . در تحقیق حاضر از فرم گزارشآسیب فولر و پرسشنامه جمعیت شناختی استفاده گردید. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای آمار توصیفی و استنباطی )آزمون خیدو( استفاده شد. نتایج نشان داد که عدم آمادگی بدنی ۴۷/۹ ماهیت رشته ۳۹/۷ و گرم نکردن ۲۱/۹ درصد بیشترین علل آسیب در بین رزمیکاران بوده است. گرفتگی عضلانی ) ۷۳ درصد(، کوفتگی ۳۲/۶ درصد و استرین ۱۵/۲ درصد( بیشترین نوع آسیبهای وارد شده در رزمیکاران بوده است همچنین توزیع آسیبهای ورزشی را نشان میدهد. ناحیه سر و صورت با ۶۹/۶ درصدبطورمعناداری بیشترین>5/ آسیب را به خود اختصاص داده است ) ۵۰ p (. بنابراین، بر اساس یافته های تحقیق حاضر و تحقیقات مشابه عدم آمادگی بدن و ناکافی بودن میزان و کیفیت برنامههای تمرینی مهمترین دلایل بروز آسیب در رشته های رزمیمی باشد. لذا مربیان و دست اندرکاران تیم های رزمی بویژه در سطوح ملی و در رده های مختلف خصوصا نوجوانان و جوانان که به علت تجربه پایین درصد آسیب پذیری بیشتری دارند ، باید از روش های اصولی گرم کردن وهمچنین کاربرد روش های علمی تمرین از بروز آسیب دیدگی جلوگیری نمایند . قابل ذکر است که شروع فعالیت های رقابتی پیش از عدم بهبود کامل و رهایی از آسیب دیدگی می تواند از مهمترین عوامل موثر بر آسیبدیدگی رزمی کاران باشد که باید در تحقیقات آینده مورد بررسی قرار گیرد