مقاله نور سیاه پارادوکس زیبای عرفانی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز و زمستان ۱۳۹۱ در ادیان و عرفان (مقالات بررسی ها) از صفحه ۱۷۱ تا ۱۹۱ منتشر شده است.
نام: نور سیاه پارادوکس زیبای عرفانی
این مقاله دارای ۲۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پارادوکس
مقاله نور سیاه
مقاله ادبیات عرفانی
مقاله انسان کامل
مقاله احمد غزالی
مقاله عین القضات

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: یوسفی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: حیدری الهه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
پارادوکس «نور سیاه» در آثار عارفانی همچون نوشته های عین القضات و احمد غزالی، رمزی عارفانه برای اموری چون ذات حق تعالی یا دیدنی نادیدنی، حجاب ذات، بالاترین نورها و جامع انوار حتی نمادی از ذات ابلیس در مقابل نور سفید که تمثیل نور محمدی (ص) است، کاربرد دارد. در عالی ترین مصادیقش افزون بر ذات الهی، در بسیاری موارد تجسم انسان کامل و عارف واصلی است که همچون آهن گداخته، صفات آن مثل سیاهی، سردی و سختی را در اثر مجاورت آتش از دست داده سرخ، نرم و داغ شده است؛ در حالی که مثل آتش است، عین آتش هم نیست؛ از طرفی دیگر آهن هم نیست. با اینکه سر تا پا الهی شده ولی خدا نیست گرچه همان انسان قبل نیز نیست. او به مرحله «انسان خدایی» رسیده است و همانند خورشیدی که در نیمه شب جهان مادی می درخشد باعث روشنی و هدایت می گردد. او مظهر «کنت کنزا مخفیا» و «نور علی نور» است که تمام رنگ ها را با ریاضت در خم وحدت یک رنگ کرده به رنگ سیاه یا نور ذات رسیده است.