سال انتشار: ۱۳۹۴
محل انتشار: کنفرانس ملی مهندسی معماری، عمران و توسعه کالبدی
تعداد صفحات: ۱۰
نویسنده(ها):
مونا کاتب – دانشجوی کارشناسی ارشد،دانشگاه آزاد اسلامی،واحد نطنز، نطنز، اصفهان، ایران
جواد دیواندری – استادیار گروه معماری دانشگاه کاشان، کاشان، اصفهان، ایران
احمد دانایی نیا – استادیار گروه معماری دانشگاه کاشان، کاشان، اصفهان، ایران

چکیده:
از دیدگاه روانشناسی محیطی، فضای آموزشی باید به گونه ای باشد که یادگیری را آسان و خوشایند کند. عواملمحیطی (محیط فیزیکی و معماری) می توانند در ارتباط متقابل با عوامل غیرمحیطی، فرآیند یادگیری را تحت تأثیرقرار داده، به یادگیری و آموزش کمک کرده یا فرایند آن را با مشکل مواجه نمایند. در محیطهای آموزشی نیازهایمختلف دانش آموزان در قالب فضاهای بسته در کلاسهای درس پایان نمی پذیرد و تجربه محیط و تعاملاتاجتماعی در فضایی مطلوب با تأکید بر ایجاد الفت با طبیعت تجربه ای است که در صورت طراحی آگاهانه ی فضایباز، همگام و همزمان با محیط بسته مدارس میسر می شود ، طراحی آگاهانه این فضا می تواند علاوه بر ایجاد فضایاستراحت و آرامش در ساعات تفریح، نقش موثری در ایجاد محیط مطلوب برای انجام فعالیت های گروهی،یادگیری مهارتهای اجتماعی و افزایش اعتماد به نفس ایفا کند. نظریه قابلیه های محیطی که مورد توجه این مقالهاست به بررسی تاثیرات عناصر محیطی به ویژه گیاهان و فضای سبز بر ادراکات حسی انسان به طور کلی و همچنینتاثیرات و نقش فضای سبز و گیاهان در محیط های آموزشی پرداخته است. نتایج این پژوهش می تواند به عنوانپیشنهادهایی برای طراحی گونه های متنوع فضای سبز در محیط های آموزشی با قابلیت ها و اهداف گوناگون به کارگرفته شود تا بتواند علاوه بر کارکردهای اقلیمی، زیبایی شناختی و… به جنبه های آموزشی فضا نیز کمک کند.