سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی قشم و چشم انداز آینده

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

اسدالله دیوسالار – دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری و عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور ساری
فرشته رضایی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه پیام نور سار
محمود عیوضلو – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه پیام نور سار

چکیده:

امروزه گردشگری یکی از مه مترین منبع درآمد تعداد زیادی از کشورهای جهان به حساب م یآید. در روند کنونی توسعه سریع و پرشتاب صنعت گردشگری، روش های سنتی و قدیمی به کار گرفته شده به تدریج کارایی خود را از دست داده و روش های نو و جاذبه های جدیدی جایگزین آن شده اند. علم کاربردی زمین گردشگری(ژئوتوریسم) از جمله علوم جدیدی است که طی چند سال اخیر شاهد پیشرف تهای چشمگیری بوده است و حتی در برنام هریزی های توسعه کشورهای گردشگرپذیر به عنوان راهبرد تعیین کننده در برنامه ریزی فضایی آن ها در سطح ملی قلمداد می شود، علی رغم اهمیتی که بکارگیری کاربست ژئوتوریسم م یتواند در دستیابی به گردشگری پایدار داشته باشد متاسفانه در کشور ایران با توجه به تمامی استعدادها و توان مندی های متنوع طبیعی و ژئوتوریسمی تاکنون از این مزیت ها در برنامه ریزی توسعه سرزمین به خوبی استفاده نشده است. این در حالی است که اطلاعات موجود نشان می دهد که ایران از نظر وجود کانون های فرهنگی و تاریخی در زمره ی ده کشور اول دنیا قرار داشته و ویژگی های سرزمین آن نیز از تنوع، قابلیت و جذابیت فراوانی برخوردار است. در این راستا در این مقاله قصد بررسی توان مندی های ژئوتوریسمی ایران را داریم و به عنوان منطقه مورد مطالعه، ژئوپارک قشم را مورد بررسی قرار داده ایم. این پژوهش به صورت توصیفی به سامان رسیده است. و به لحاظ ماهیت نظری کاربردی مباحث مطرح شده از روش مطالعات کتابخانه ای اسنادی استفاده شده و با این شیوه اطلاعات موردنظر فیش برداری و جمع آوری گردیده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که کشور ما با طبیعت بى نظیر خود مى تواند ژئوپارک هاى بیشتری را در راستای ملاحظات توسعه پایدارگردشگری به خود اختصاص دهد. از این رو با توجه به اهمیت عناصر و اجزاء ژئوتوریسم ضروری است جاذب ههای زمین گردشگری در مقیا سهای مختلف و در مناطق مختلف کشور از طریق فعالیت های پژوهشی مورد شناسایی قرار گرفته و میزان نیازمندی به ایجاد مراکز بازدید ژئوسایت و ژئوپارک و ساماندهی آن ها از طریق رسانه ها(بویژه پایگاه های اینترنتی) در یک ناحیه معین مورد ارزیابی قرار گیرد.