سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

محمدرحیم رمضانیان – استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه گیلان
فرشته اسدی ملکجهان –
اسماعیل کشتکارطیولا –

چکیده:

امروزه با پیشرفت جوامع، صنعتی شدن و رشد اقتصادی و اجتماعی مصرف­گرایی افزایش یافته و هر روزه برکمیت پسماندهای تولیدی افزوده می­گردد. پیدایش محصولات و تکنولوژی­های جدید و جایگزین؛ سرعت و تنوع مصرف محصولات را افزایش داده است. این روند علاوه براینکه کمبود منابع و انرژی را بهمراه دارد؛ خود منجر به معضل تولید حجم بالایی از محصولات یا قطعات مستعمل و ازکارافتاده می­شود. این پدیده نه تنها برای دولت­ها مشکلات عدیده­ای از قبیل چگونگی مواجهه یا ازرده خارج کردن یا نگهداری آنها را به وجود آورده، بلکه از لحاظ زیست محیطی نیز اثرات جبران ناپذیری را در پی دارد. صنعت تولید مجدد یکی از کاراترین فنون زیست محیطی بهره­وری سبز می­باشد. برخلاف بسیاری از کشورها، که ارزش این صنعت را به خوبی درک کرده و زمینه­های رشد و پویایی آنرا فراهم می­سازند؛ در کشور ما آشنایی و استقبال شایسته­ای از تولید مجدد چه از سوی دولت و چه از سوی عموم مردم وجود ندارد. هدف از این پژوهش معرفی صنعت تولید مجدد و بررسی نقش هم­افزای این صنعت بر مدیریت زیست محیطی است. ما سعی کردیم با مطالعه و مقایسه تحقیقات انجام شده در کشورهای مختلف، مزایای پیاده سازی این صنعت، همچنین ارتباط دوسویه و هم افزایی که صنعت تولید مجدد و محیط می­توانند برهم داشته باشند؛ را نشان دهیم. مهمترین نتیجه حاصل از این مطالعه تحلیلی، معرفی صنعت تولید مجدد به عنوان یک ابزار حفظ محیط زیست که منافع اقتصادی و محیطی حاصل از آن، خود ضمانت اجرایی و دلیل استقبال از آن می­باشد.