سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

ماشاالله کاربخش راوری – کارشناس ارشد علوم اجتماعی، دبیر آ. پ و مدرس دانشگاه

چکیده:

با توسعه‌ی روابط اجتماعی، رفتار و تعامل انسان با محیط پیرامونش تغییر کرده است، آن‌گونه که با دخالت و تأثیرات منفی خود، قواعد منظم طبیعت و تعادل و تناسب محیط زیست را به هم زده و جامعه‌ی انسانی و آینده‌ی زندگی بشر را بر روی کره‌ی خاکی با معضلات و چالش‌های اساسی روبرو ساخته است، این امر به ویژه در مناطق خشک و بیابانی که توان جبران طبیعت کمتر است، از نمود بیشتری برخوردار است، از این رو شناخت رفتارهای نامطلوب محیطی و کنترل و مدیریت آن‌ها و جایگزین‌کردن رفتارهای مطلوب، زمینه‌ساز آموزش‌هایی است که باید از آغازین روزهای آموزش رسمی کودکان، مورد توجه مدیران و برنامه‌ریزان نظام آموزشی قرار گیرد. هدف مقاله‌ی حاضر، تبیین نقش و جایگاه نظام تعلیم و تربیت در ایجاد رفتار مطلوب زیست‌محیطی و حفاظت از اکوسیستم بیابانی است. یافته‌های حاصل از نظریات مطرح شده و دیدگاه صاحب‌نظران و اندیشمندان نشان می‌دهد که آموزش و پرورش و مدارس می‌توانند نقش بسیار اساسی در پیشگیری از معضلات زیست‌محیطی و دست‌یابی به توسعه‌ی پایدار ایفا کنند . مهم‌ترین نقش دستگاه تعلیم و تربیت؛ در آموزش، الگوسازی و ایجاد احساس مسئولیت زیست‌محیطی خلاصه می‌شود که با توجه به شرایط کشورمان، امری حیاتی و ارزشمند است.