سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

محمد شهریاری – عضو باشگاه پژوهشگران جوان – آرشیتکت و مدرس قرآن در دانشگاه آزاد اسلام

چکیده:

از آنجا که معماری به عنوان اجتماعیترین هنر بشری با فضای اطراف انسان مرتبط است, قابلیت های منحصر به فردی دارد. این قابلیت ها در جوامعی که چالش های تاریخی و فرهنگی زیادی پشت سر گذاشته اند, از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است. معماران که بنا به تعریف متفکران و فرهنگسازان, پیشگامان فرهنگی و اجتماعی جامعه هستند, نقش ویژه ای در حرکت و تمدن سازی اینگونه جوامع بعهده دارند. اگر پنداریم که معماری, خود قابلیت دگرگونی اجتماعی را دارا می باشد, با برانداختن کنش های متقابل اجتماعی و ایجاد تعامل صحیح و مستمر میان سه اصلانسان , فرهنگ ، معماریخواهیم توانست با تغییر در نظام فضایی ، قلمروئی به رشد رسیده را به منصه بروز رسانیم . امروزه انسان استاد_آموز و تنها متعلم جای خود را به انسان خود_آموز و مسئولیت پذیر داده است . پژوهش هایی که در آمریکا انجام شده حاکی از این است که بین فضای آموزشی و سطح یادگیری رابطه ای مستقیم وجود دارد. ماهیت فضا های آموزشی , لازمه سر مشقی منحصر بفرد برای پژوهش و ایجاد کنش و واکنش صحیح جهت آموزش و پرورش می باشد. هدف این مقاله طراحی دستور زبان فضائی بهینه، در امر یادگیری است. نوشتار حاضر به مطالعۀ میدانی فضاهای آموزشی ایرانی و اسلامی و تطبیق این دو با هم می پردازد و تاثیر آن را در شکل گیری و توسعه نظام آموزشی ایران ١۴٠۴ بررسی می کند. فرایندی که جهت گیری آن به سوی رشد، مسئولیت پذیری و تداوم در امر آموزش خواهد بود.