مقاله نقش قرآن در جهان بینی عرفانی و تاثیر آن در مثنوی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۹۲ در ادب فارسی (دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران) از صفحه ۷۵ تا ۹۰ منتشر شده است.
نام: نقش قرآن در جهان بینی عرفانی و تاثیر آن در مثنوی
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مولوی
مقاله قرآن
مقاله تاثیر پذیری
مقاله مثنوی
مقاله عرفان نظری
مقاله عرفان عملی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بیات محمدحسین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بخش عظیمی از معارف و علوم اسلامی، جویبارهایی از بحر بیکران قرآن مجیدند. عرفان اسلامی هم که هدفش فهم باطن قرآن است، یکی از این جویبارهاست که در سایه آیات این کتاب آسمانی بالیده است. مثنوی مولانا، شاهکار پیوند عرفان نظری و عملی، نیز هم از جهت صوری و ساختاری و هم از نظر محتوا، از این تاثیر بر کنار نمانده است. مثنوی چون قرآن برای بیان معانی بلند، تمثیل را برگزیده و علاوه بر آن، مولوی از نظر حجم هم به قرآن اقتدا کرده است. وی گاه قصه ای را به شیوه اطناب بیان کرده همچون قصه موسی، و گاه قصه و تمثیلی را فقط یک بار و گاه مکرر آورده که در تمام موارد، از الگوی قرآن پیروی کرده است. علاوه بر این، مولوی نوعی تاثیرپذیری نامرئی نیز از قرآن دارد که ظاهرا رد پایی از خود به جا نمی گذارد، ولی با تامل بیشتر می توان به آنها هم پی برد. در این مقاله، به موارد مختلف این گونه تاثیر پذیری اعم از ساختار و محتوا و… اشاره می شود.