سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی جغرافیا و گردشگری در هزاره سوم

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سیده مونا شاگری – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی توریسم واحد علوم و تحقیقات
امین پیرمحمدزاده – دانشجوی کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی توریسم واحد رشت

چکیده:

به دنبال افزایش جمعیت و زیاد شدن علاقمندان به منابع طبیعی، مسئله گردشگری نیز اثرات مطلوبی مثل ورود گردشگران طبیعت دوست به منطقه که در راستای توسعه پایدار موجب حفظ منابع طبیعی شده، همینطور موجب کسب درآمد و شتغال زایی برای مردم محلی و بومی میگردد، را بدنبال دارد. همچنیناثرات نامطلوبی از قبیل فرسایش خاک، خشک شدگی یا آلودگی آبهای زیر زمینی و به خطر افتادن بهداشت و سلامتی ناشی از شبکه های ناکافی دفع زباله و فاضلاب، از بین رفتن محیط زیست طبیعی در صورت بی برنامگی برای استفاده از آنها را بر محیط زیست بر جای می گذارد. اما بهترین راه برای حل این مشکلات، توسعه پایدار گردشگری از طریق مدریرت صحیح و کارآمد می باشد. توسعه پایدار گردشگری بعنوان رهنمونی برای مدیریت کلیه منابع قلمداد می شود. به طریقی که بتوان نیازهای اقتصادی و اجتماعی را برآورده ساخت و همگنی فرهنگی و سیستم های حفاظت زندگی را همراه با افزایش عدالت و مساوات در توسعه، بهبود کیفیت زندگی جوامع و بوجود آوردن کیفیت برتر محیط زیست ایجاد گردد. بنابراین بهبود مدیریت زیست محیطی منابع و جاذبه های گردشگری برای کاهش آسیبهای آن گام اول جهت نیل به اهداف توسعه پایدار گردشگری می باشد. منطقه رامسر با توجه به جاذبه های طبیعی بیشماری که دارد همه ساله گردشگران زیادی را به خود جذب می کند که موجب توسعه گردشگری در منطقه می گردد. در این مقاله سعی شده نقش عوامل زیست محیطی در توسعه گردشگری منطقه رامسر شناسایی و بررسی گردد تا با مدیریت صحیح و مناسب این منابع حفظ شود.