مقاله نقش جناس مرکب و خط در موسیقی کناری مثنوی از منظر سبک شناسی صورتگرا که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۲ در سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب) از صفحه ۳۸۷ تا ۴۰۲ منتشر شده است.
نام: نقش جناس مرکب و خط در موسیقی کناری مثنوی از منظر سبک شناسی صورتگرا
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مولوی
مقاله جناس
مقاله قافیه پردازی
مقاله فرمگرایی
مقاله فنون ادبی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: گلی زاده پروین
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمی پور قدرت
جناب آقای / سرکار خانم: گورویی رضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مولانا شاعر عشق، در ساحت عرفان و حکمت دارای ژرفای بیحد است. مخاطب بنا به ظرفیت و توان ادراکش از رموز اشعارش بهره مند میشود. هرچند در جای جای مثنوی خاطرنشان میکند که بدنبال معناست و لفظ تنها ابزاری در جهت ایراد آن، لیکن در بکارگیری برخی فنون ادبی توان شگرفی دارد و حیرت مخاطب را برمیانگیزد. در این مقاله سعی میشود به هنر جناس پردازی مولوی پرداخته شود. مولوی در پی آنست که با کلام آهنگین در قالب جناس سخن خود را برجسته کند. چقدر هنری و زیبا موسیقی کلام او نقش آفرینی میکند و آرایه های بدیعی را در غایت چشمگیری میآفریند. شاعر در جایگاه قافیه بصورت وافر از این جناسها بهره برده است. توجه مولانا به فنون ادبی در ذیل عنوانهایی چون: جناس مرکب و جناس خط بررسی شده است. تجلی جناس در جایگاه قوافی مثنوی منجر شده است تا مولوی ناگریز به التزام وحدت حروف باشد؛ بدین ترتیب موسیقی درونی شعرش در خدمت موسیقی کناری قرار میگیرد. این امر بجهات گوناگون صورت گرفته است که مهمترین آنها بر انگیختن توجه مخاطب و زیباسازی صوری کلام و بلاغت زبان است.