سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی راهبردهای دستیابی به کشاورزی پایدار

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

علی پژوهان – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر
احمدرضا عمانی – دانشیاردانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر

چکیده:

نواحی روستایی در کشورهای جهان سوم با اختصاص سهم قابل توجهی از تولید ناخالص ملی ، اشتغال ،تأمین نیازهای غذایی و تأمین ارز ، و نیز محل سکونت جمعیت قابل توجهی از مردم ، یک بخش مهم و برجسته در توسعه کشاورزی محسوب می شوند . امروزه یکی از راهبردهای مؤثر جهت توسعه همه جانبه و خود پایدار کشاورزی ، استفاده از مشارکت و توانمندی های مردم بخصوص روستاییان برای توسعه کشاورزی در تمام ابعاد آن است که مهم ترین ابزار اصلی نیل به این مقصود را می توان در تشکیل نهادهای سازمان دهی شده غیردولتی دانست ، که براساس نیاز و توانایی گروه های مختلف ساکن روستا در موضوعات متنوع و ضروری محیط بومی و محلی ، جهت اجرای برنامه های توسعه کشاورزی ایجاد می گردند . در گذشته دور در ایران نیز ، تشکل هایی مشابه ، با ساختار سنتی ایجاد شده بودند که برای حل بسیاری از مشکلات روستائیان ، فعالیت می کردند که این نهادها به شکل سنتی خود امروزه کارایی چندانی ندارند . در این پژوهش برضرورت این امر تأکید شده است که جهت احیا و توسعه همه جانبه کشاورزی نیازمند تشکل های داوطلبانه و مردمی هستیم که با شور و اشتیاق و خودآگاهی بومی ، در کنار دولت و بخش خصوصی بتوانند برای توسعه کشاورزی گام های مؤثر و سازنده ای بردارند .