مقاله نقش بازاریابی ارتباطی در موفقیت سالن های تئاتر که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در مطالعات کمی در مدیریت از صفحه ۵۹ تا ۱۰۱ منتشر شده است.
نام: نقش بازاریابی ارتباطی در موفقیت سالن های تئاتر
این مقاله دارای ۴۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بازاریابی ارتباطی
مقاله حفظ مشتری
مقاله تئاتر
مقاله مرکز هنرهای نمایشی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دهدشتی شاهرخ زهره
جناب آقای / سرکار خانم: نعمتی شریف بهروز
جناب آقای / سرکار خانم: صالحی صدقیانی پانته آ

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در بازاریابی ارتباطی به ایجاد روابط بلند مدت و متقابل با افراد، سازمان ها و گروه های ذینفع اشاره می شود و از طریق ارتباطات موثر سعی در حفظ و نگهداری روابط با این گروه ها می شود. بازاریابی ارتباطی، صرفا به دنبال آن نیست که خدمات را در مکان، زمان و قیمت مناسب در اختیار مشتریان قرار دهد بلکه به دنبال چنان روابطی با بازار هدف است که مجددا از تالار، تماشاخانه، سازمان، شرکت و … استقبال شود و دیگران به این کار ترغیب شوند، مشتریان بیشتری حفظ و مشتریان کمتری از دست داده شود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل بازاریابی ارتباطی موثر بر موفقیت سالن های تئاتر و سپس اولویت بندی این عوامل صورت پذیرفته است. این پژوهش کاربردی، توصیفی از نوع پیمایشی است و جامعه آماری آن شامل تماشاگران سالن های تئاتر مستقر در شهر تهران می باشد. برای نمونه گیری از روش نمونه گیری تصادفی ساده استفاده شده و با استفاده از فرمول ککران برای جامعه نا محدود، حجم نمونه ۳۸۴ نفر تعیین و ابزار سنجش پرسشنامه انتخاب شد. برای این منظور، ادبیات مربوط به بازاریابی ارتباطی و بازاریابی هنر مورد مطالعه قرار گرفت و از میان مدل های مختلف، مدل ارائه شده توسط «هانت، آرنت و مدهاوارام» به دلیل جامع بودن نسبت به سایر مدل ها به عنوان چارچوب نظری پژوهش مورد استفاده قرار گرفت. داده های حاصل از پرسشنامه توسط آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل آزمون پایایی پرسشنامه بر اساس ضریب آلفای کرنباخ، آزمون سکولموگروف-سمیرنوف برای تعیین نرمال بودن داده ها، آزمون تی استیودنت تک نمونه ای جهت بررسی قبول یا رد فرضیات و از آزمون فریدمن جهت اولویت بندی عوامل اصلی و فرعی بازاریابی ارتباطی استفاده شد. یافته ها و نتایج پژوهش حاکی از آن بود که به ترتیب در بین ۸ عامل اصلی بازاریابی ارتباطی، عامل «سیاست عمومی» در رتبه اول, عامل «تاریخی» در رتبه دوم، عامل «عرضه به بازار» در رتبه سوم، عامل «بازاریابی داخلی» در رتبه چهارم، عامل «منابع» در رتبه پنجم، عامل «ارتباطی» در رتبه ششم، عامل «شایستگی» در رتبه هفتم، عامل «فناوری اطلاعات» در رتبه هشتم قرار دارد. بر اساس نتایج تحقیق پیشنهاد می شود که مدیران و مسوولان مراکز هنرهای نمایشی به برنامه ریزی بازاریابی ارتباطی بر اساس درجه اهمیت اولویت بندی فوق الذکر پرداخته، متولیان فرهنگی و هنری کشور قوانینی را به منظور حفظ حقوق تماشاگران و هنرمندان طراحی و به تصویب برسانند، بوسیله صدورکارت های اشتراک (پرداخت آبونمان) و ایجاد باشگاه طرفداران و دوستاران مرکز برای نمایش هایی که از آن ها کمتر استقبال خواهد شد مشتری تضمین شده ای داشته باشد و موجب گسترش روابط و جلب تماشاگران جدید از طریق تبلیغات اعضا (تبلیغات مثبت زبانی) شود. مرکز هنرهای نمایشی می تواند با مدیریت پرتفوی ارتباطی مرکز به نحوی که بر روی تماشاگران وفادار و با ارزش، سرمایه گذاری شود و از سرمایه گذاری برای توسعه روابط با تماشاگران پر هزینه پرهیز شود و با پرورش شایستگی های محوری در خود، به استفاده کارا و اثربخش از منابعش پرداخته و موجب کسب مزیت رقابتی برای مرکز شود.