سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه پایدار در مناطق خشک و نیمه خشک

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

عبداله نصرالهی – کارشناس ارشد مرمت و احیاءبناها و بافتهای تاریخی
مهدی پیرحیاتی – مربی دانشگاه هنر موسسه بحرالعلوم بروجرد
الهه محمدزاده لطفی – دانشجویکارشناسارشدمرمتواحیاءبناها و بافتهای تاریخی،دانشگاه آزادا

چکیده:

سالیان یس دراز، بادگیر یکی از اجزاء مهم معماری، با اشکال مختلف در شهرهای مرکزی و جنوبی ایران استفادهمی شده که هر کدام بر حسب ارتفاع و جهت باد مطلوب طراحی و اجرا شده اند. نحوه تعامل انسان با محیط از دیر زمان مسئله ساز بوده و معمایی است که از گذشته تا به امروز فکر انسان را به خود مشغول ساخته است. جریان بادها تأثیر قابل توجهی در مکان یابی، شکل و معماری محل سکونت انسانها داشته اند.تنوع بادها از نظر جهت، سرعت، میزان رطوبت و فصل وزش، تأثیرات متفاوتی بر مجتمع های زیستی به جا گذاشته اند و انسان اندیشمند را در استفاده هر چه بهتر از این انرژی طبیعی واداشته است.بادگیر نحوه برخورد مناسبی در استفاده بهینه از باد است که در نتیجه آن تهویه طبیعی در بنا بوجودمیآید. هدف اصلی این مقاله شناخت یکی از اندامهای معماری بومی و تاریخی ایران، در رسیدن به جواب سئوالی است که چگونه می توان از انرژی طبیعی به شکل طبیعی آن استفاده کرد و به توسعه ایی پایدار که نیازهای حاضر را بدون به مخاطره انداختن توانایی نسلهای آینده برای تأمین نیازهایشان، برآورده می کند، رسید