سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

طهورا دهشور – دانشجوی دکتری تخصصی محیط زیست، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیق
مریم رجحان –
محمد باباپور –

چکیده:

وظیفه اخلاق محیط زیست، مشخص نمودن مسئولیت بشر نسبت به مسائل محیط زیست است. ارزیابی اثرات زیست محیطی بر طبق تعریف برنامه عمران ملل متحد: امتحان، تحلیل و ارزیابی فعالیت های طرح ریزی شده با دیدگاه زیست محیطی مناسب و دیدگاه توسعه پایدار است. در دهه اخیر، به دلیل وجود بحران های زیست محیطی دیدگاه جهانی نسبت به اخلاق تغییر کرده است و اخلاق به عنوان عاملی مؤثر در رفع بحران های ایجاد شده توسط انسان مورد توجه قرار گرفته است. باید اشاره کرد که اخلاق زیست محیطی می تواند در تمامی فرآیند های ارزیابی اثرات زیست محیطی به طور غیر مستقیم نقش داشته باشد، اما در مرحله مشارکت عمومی می تواند به صورت مستقیم نقش بارز و موثرتری ایفا نماید. ضرورت قراردادن آموزه های اخلاقی در تدوین طرح های توسعه بدان سبب است که فعالیت ها و اقدامات انسانی، قبل از آنکه هویت عملی به خود بگیرند، به شکل تصمیم می باشد و به دلیل اینکه الگوهای تصمیم گیری از نظام های ارزشی پیروی می کنند ، اگر اخلاق بر نظام ارزشی حاکم باشد، تصمیمات اخلاقی و به نفع محیط زیست اتخاذ خواهد شد. همچنین اخلاق زیست محیطی پشتوانه اجرای ارزیابی زیست محیطی می باشد به این دلیل که ریشه اصلی نابسامانیهای موجود در حفاظت از منابع طبیعی به چگونگی درک و باورهای انسان نسبت به محیط زیست بر می گردد؛ زیرا رفتارهای ما به وسیله اندیشه هایمان هدایت می شود. در واقع اخلاق زیست محیطی به عنوان تعهد اخلاقی پایه ای برای اجرای ارزیابی اثرات زیست محیطی به عنوان تعهد قانونی محسوب می شود؛ زیرا اخلاق را می توان پایه قانون دانست و تعهد اخلاقی همواره از تعهد قانونی بالاتر است. پس حاکم بودن اخلاق زیست محیطی در جامعه می تواند نوعی ضمانت اجرایی برای ارزیابی اثرات زیست محیطی محسوب شود.