سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن بلور شناسی و کانی شناسی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

لیلا محمود آبادی – دانشگاه اصفهان
سید محسن طباطبایی منش – دانشگاه اصفهان
قدرت ترابی – دانشگاه اصفهان

چکیده:

ولکانیک های ائوسن در جنوب غرب جندق و در مجاورت گسل درونه گسترش دارند. این سنگ ها عمدتا شامل آندزیت ، آندزیت کوارتز دار، ریو داسیت، داسیت و لاتیت می باشند. بافت های پورفیری، میکرولیتی پورفیری و هیالوپورفیری را از خود نشان می دهند.کانی های پلاژیوکلاز، آمفیبول، کلینوپیروکسن، کوارتز و آلکالی فلدسپار از سازنده های اصلی کانی های اوپاک و بیوتیت سازنده های فرعی هستند. سریسیت، کائولینیت، کلسیت و کلریت کانی های ثانویه این سنگ ها می باشند. با توجه به شیمی کانی ها ترکیب پلاژیوکلاز ها (آندزین تا لابرادوریت)، کلینوپیروکسن ها ( دیوپسید تا اوژیت) و آمفیبول ها (مگنزیو هاستینگسیت) مشخص شده است. در برخی از فنوکریست های پلاژیوکلاز زونینگ نوسانی مشاهده گردیده است. با توجه به ترکیب شیمیایی کلینوپیروکسن ها این سنگ ها روند ساب آلکالن را از خود نشان می دهند. نمودارهای ژئوتکتونیکی محیط کمان های آتشفشانی را برای ولکانیک مذکور پیشنهاد می نمایند. بر مبنای ترمومتری زوج کانی هورنبلند- پلاژیوکلاز برای فشارهای ۱ تا ۱۰ کیلوبار دمایی برابر با ۹۴۵ – ۸۵۸ درجه سانتی گراد را و ترمومتری کلینوپیروکسن های منطقه برای فشارهای ۱تا ۱۰ کیلوبار دمایی برابرا ۹۵۹ – ۹۴۱ درجه سانتی گراد را ارائه می دهند. بارومتری کلینوپیروکسن ها نیز حاکی از شکل گیری آن ها در فشار ها و اعماق متفاوت در حین صعود می باشد.