مقاله نتایج درمان دررفتگی مادرزادی زانو در ۲۹ بیمار مراجعه کننده به بیمارستان شفایحیاییان تهران در مدت ۴۰ سال که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مرداد ۱۳۹۱ در مجله دانشکده پزشکی از صفحه ۳۱۴ تا ۳۱۹ منتشر شده است.
نام: نتایج درمان دررفتگی مادرزادی زانو در ۲۹ بیمار مراجعه کننده به بیمارستان شفایحیاییان تهران در مدت ۴۰ سال
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دررفتگی مادرزادی زانو
مقاله دررفتگی
مقاله زانو
مقاله CDK

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رهبر محمد
جناب آقای / سرکار خانم: جبل عاملی محمود
جناب آقای / سرکار خانم: آقاجانی نادیا
جناب آقای / سرکار خانم: شفیع پور رضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: به علت نادر بودن دررفتگی مادرزادی زانو Congenital Dislocation of the Knee (CDK) علی رغم وجود روش های درمانی متنوع، تعداد مطالعات انجام شده در مورد درمان ارجح آن اندک می باشد. این مقاله در واقع گزارشی از نتایج به دست آمده توسط این مرکز در درمان این بیماری طی چهل سال اخیر می باشد.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی، پرونده پزشکی کلیه بیمارانی که طی سال های ۸۹-۱۳۴۹ در بیمارستان شفایحیاییان پذیرش شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت ۲۹ بیمار با ۵۴ دررفتگی زانو تحت مطالعه قرار گرفتند. فرم جمع آوری اطلاعات، شامل داده های مربوط به میزان خم شدن (
Flexion)، کنتراکچر، لنگش، ناپایداری (Instability) و عوارض پس از عمل جراحی و درمان محافظتی، برای هر بیمار کامل شد.
یافته ها: از ۵۴ زانوی مطالعه شده ۴۲% با درمان محافظتی درمان شدند و ۵۸% تحت عمل جراحی قرار گرفتند. محدوده حرکتی به دست آمده در درمان محافظتی و جراحی با سایر مطالعات قابل مقایسه بود. بررسی میزان خم شدن (Flexion)، کنتراکچر، لنگش، ناپایداری (Instability) و عوارض پس از عمل جراحی و درمان محافظتی انجام شده با نتایج رضایت بخش همراه بود. هم چنین در بیمارانی که تحت عمل جراحی طویل سازی تاندون چهار سر رانی همراه با فیکس کردن مفصل زانو با پین برای ۳-۲ هفته قرار گرفته بودند نتایج امیدوار کننده بود.
نتیجه گیری: کلیه بیماران مبتلا به دررفتگی مادرزادی زانو در هر سنی که مراجعه کنند، ابتدا تحت درمان محافظتی قرار گیرند و در صورت عدم پاسخ درمانی، جراحی شوند. نتایج عملکرد زانو در درمان محافظتی قابل قبول بوده و با عوارض کم تری همراه است.