سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

سجاد دامیار – عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور ایلام
زینب دامیار – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران

چکیده:

معاصر ایران برای معماری ایرانی توصیف شده است، بصورت کلی بررسی شده است و بواسطه روش تحقیق استدلال منطقی، با استفاده از مؤلفه های بنیادین تعاریف، یک دسته بندی درون ساختاری از آن تعاریف بعمل آمده است تا موضع موضوع این تحقیق مشخص گردد. سپس با تمرکز بر چهار جریان فکری دسته بندی شده توسط حبیبی (۱۳۸۵) در کتاب شرح جریان های فکری معماری و شهرسازی در ایران معاصر : (اصول گرایان، سنت گرایان، نوگرا بوم گرایان و حالت گرایان)، میزان فهم مردم از این تمایزها و اعتبار عام آن، به کمک آزمون تصویری و روش افتراق معنایی، مورد سنجش قرار گرفته است. برای دستیابی به این هدف، اصول مطرح شده توسط پیرنیا، به عنوان مؤلفه های معنایی اصلی برای شناخت معماری ایرانی، در نظر گرفته شده است و پس از آن دو تصویر از معماری مربوط به هر یک از دسته های چهارگانه حبیبی و یک تصویر از معماری سنتی ایرانی انتخاب شده است. این تصاویر در یک پژوهش میدانی و براساس تکنیک افتراق معنایی با استفاده از مؤلفه های معنایی پنجگانه (اصول معماری ایرانی: مردمواری،پرهیز از بیهودگی، نیارش، خودبسندگی، درونگرایی)، به دو دسته از مخاطبان برای ارزیابی، عرضه شده است: مخاطبان عادی (عامه مردم) و معماران حرفه ای. هدف اول آن بوده است که معلوم شود، کدام یک از دسته های چهارگانه مذکور به اصول معماری ایرانی نزدیکتر است (ایرانی تر محسوب می شود). همچنین معنادار بودن تفاوت نظر دو دسته مخاطب (معمار حرفه ای و مخاطب عادی) از لحاظ آماری معلوم گردد و بواسطه آن، اعتبار تفکیک چهارگانه سبکها از منظر تمایز نوع انتقال «ایرانی بودن» به مخاطب، مشخص شود.