سال انتشار: ۱۳۹۴
محل انتشار: کنفرانس ملی مهندسی معماری، عمران و توسعه کالبدی
تعداد صفحات: ۲۱
نویسنده(ها):
نوید یعقوب زاده – عضو هیئت علمی، گروه معماری و شهرسازی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران
رضوان نوع پرور – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، گروه معماری و شهرسازی، واحدگرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران

چکیده:
امروزه آلودگی های صنعتی اثرات مخرب زیادی بر محیط زیست شهری و زندگی ساکنان آن وارد کرده است. بهمنظور تعدیل اثرات مخرب این آسیب های زیست محیطی، موثرترین و در عین حال ساده ترین راه، توسعه فضایسبز می باشد. فضای سبز شهری یکی از مهمترین نیازهایی است که زندگی شهری امروزی به آن احتیاج دارد ودر هر برنامه ریزی و طراحی برای شهرها باید بیشترین توجه را به این مقوله معطوف کرد. از طرفی از آنجاییکه این کاربری نقش بسزایی در ساخت و کالبد شهر، عملکردهای اکولوژیکی، اجتماعی و روانی برعهده دارد، بهعنوان یکی از اساسی ترین کاربریهای شهری شناخته شده است. بنابراین در صورتی که در هر مکان شهریاین کاربری با کمبود یا توزیع و پراکندگی نامناسب همراه باشد، شهر با مشکلات و معضلاتی در سه بعد کالبد،اکولوژیک و اجتماعی روبه رو خواهد بود. انتخاب مکان مناسب برای پارکها و فضاهای سبز شهری، که در تداومکیفیت زندگی مردم نقش دارند، یک فرآیند پیچیده است که نه تنها نیازمند توانایی های تکنیکی فراوانی است،بلکه نیازهای فضایی کالبدی، اقتصادی، اجتماعی، محیطی و سیاسی را نیز می طلبد. چنین پیچیدگی هاییناگزیر استفاده از روش های آنالیز تصمیم گیری چند معیاره همچون مدل تحلیل عاملی و تاکسونومی است.یافته های تحقیق نشان می دهد، نسبت فضای سبز موجود در سطح نواحی و محلات موجود شهر نامتناسب بودهو در مقایسه با مساحت موردنیاز کمبود سطحی در حدود ۱۰۰۰۰۰۰ متر مربع وجود دارد. همچنین سرانه ی استاندارد این نوع کاربری به ازای هر شهروند معادل ۴/۸ متر مربع بوده که با سرانه وضع موجود اختلاف اساسی دارد. پژوهش حاضر به منظور تعیین مکان مناسب برای توسعهی فضاهای سبز شهری انجام گرفته، از نوع کاربردی بوده و روش انجام آن توصیفی تحلیلی است.