سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

منصور حاجی حسینلو – استادیار دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
ایمان اله قیاسی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته راه و ترابری دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی

چکیده:

ایمنی عابرین پیاده در شبکه های شهری طی سالهای اخیر تبدیل به یکی از مهمترین دغدغه های مدیران ترافیکی شهرهای بزرگ جهان شده است. تصادفات عابرین پیاده منجر به تبعات جدی در زمینه سلامتی و جان انسان ها و همچنین لطمات اقتصادی جبران ناپذیری میگردد. شناسایی نقاط حادثه خیز تصادفات به همراه اطلاعات جانبی به منظور درک بهتر روندهایی که در این نقاط اتفاق می افتد جهت تخصیص مناسب منابع در راستای بهبود سطح ایمنی شبکه های حمل و نقل ضروری می باشد. لذا در این پژوهش روش نزدیکترین همسایگی بعنوان یکی از کارآمدترین روش های مکانیابی نقاط حادثه خیز جهت تحلیل ۲۷۶ تصادف عابرین پیاده ناحیه مورد مطالعه طی سال ۱۳۸۹ استفاده گردیده است که نتیجه آن بدست آمدن ۶۳ منطقه مجزای تراکم تصادفات می باشد. در گام بعدی مناطق بدست آمده از مرحله پیشین بر اساس ۵ معیار مختلف اولویت بندی شده اند که این معیارها عبارتند از فراوانی تصادف، چگالی تصادف، مجموع رتبه ها، امتیاز تصادف و رتبه نهایی. ۱۰ نقطه نخست حاصل از هر روش در نقشه های جداگانه ای ارائه گردیده اند که گرچه این نقاط کم و بیشمشابه هستند لیکن بعضاً رتبه های آنها در روش های مختلف، تفاوت های قابل توجهی دارند.