سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: سومین کنگره علوم ترویج و آموزش کشاورزی

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

محمدرضا محبوبی – عضو هیات علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
حسینعلی نخعی – کارشناس ارشد سازمان جهاد کشاورزی استان گلستان
احمد رضوانفر – اعضای هیات علمی گروه ترویج و آموزش کشاورزی دانشگاه تهران
حمید موحدمحمدی – اعضای هیات علمی گروه ترویج و آموزش کشاورزی دانشگاه تهران

چکیده:

در دهه های اخیر، در سطح جهان و بویژه در کشورهای در حال توسعه، توجه به امر ترویج فناوری های نوین آبیاری افزایش یافته است . با توجه به این که ایران در منطقه ای با نزولات کم واقع شده است ، افزایش بازده آبیاری مزارع از طریق ترویج روشهای نوین آبیاری و در نهایت دستیابی به افزایش تولید ضرورتی است که باید بدان توجه جدی نمود. این تحقیق با هدف شناسایی موانع و عوامل بازدارنده شرکت بهره برداران سیستم های آبیاری تحت فشار در برنامه های آموزشی در استان گلستان به اجرا در آمده است . روش تحقیق توصیفی و از نوع پیمایشی بوده است . جامعه آماری شامل ۸۴ نفر از بهره برداران سیستم آبیاری تحت فشار و ۲۸ نفر از کارشناسان صاحب نظر در زمینه آبیاری تحت فشار در سطح استان گلستان بوده اند . انتخاب بهره برداران به روش نمونه گیری تصادفی با انتساب متناسب و کارشناسان صاحب نظر تمام شماری بوده است . اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسشنامه جمع آوری و با استفاده از نرم افزارSPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. به منظور محاسبه قابلیت اعتماد از روش آلفای کرونباخ استفاده و مقدار آن۰/۸۰ بدست آمد . برای بررسی اجزای تشکیل دهنده ابزار اندازه گیری، اعتبار محتوایی با نظرخواهی از اساتید ترویج و آموزش کشاورزی و مهندسی آب انجام شده است . نتایج حاصل نشان داد از دیدگاه بهره برد اران مهم ترین موانع و عوامل بازدارنده شرکت آنان در برنامه های آموزشی شامل فقدان یافته های جدید تحقیقاتی در دوره های آموزشی، مشکلات معیشتی، فقدان آموزش عملی و مشکل بازپرداخت وام و از نظر کارشناسان مهم ترین موانع و عوامل بازدارنده شرکت بهره برداران در برنامه های آموزشی مشکل بازپرداخت وام، عدم امنیت سیستم در سر مزرعه، مشکل معیشتی و کمبود نهاده های کشاورزی بوده است . ارتباط منسجم بخش های تحقیقات آب و خاک و ترویج، استفاده از آموزشگران با تجربه در دوره های آموزشی، گسترش خدمات نهادهای عمرانی و حمایتی در سطح من اطق روستایی برای بهبود معیشت کشاورزان، توجه به ابعاد عملی آموزش نظیر آموزش طریقه ای، اصلاح شیوه های بازپرداخت تسهیلات بانکی و تامین نهاده ها و امنیت سیستم از جمله پیشنهادهای این مطالعه بوده است.