سال انتشار: ۱۳۸۰

محل انتشار: دومین کارگاه فنی زهکشی و محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

صمد دربندی – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی تبریز و عضو گروه کار زهکشی کمیته ملی

چکیده:

معیارهای رایج طراحی و مدیریت شبکه های زهکشی کنترل شوری و پایین نگه داشتن سطح ایستابی جهت تهویه محیط ریشه گیاه هستند رهاسازی زه ابهای الوده به نیترات ها بقایای علف کشها و افت کشها و عناصری مثل سلنیوم، بر، ارسنیک و انواع نمکها، د رمحیط باعث به وجودامدن مسائل جدی زیست محیطی شده است در نتیجه معیار دیگری تحت عنوان حفاظت از محیط زیست به معیارهای مرسوم افزوده شدهاست از این رو ضروری است معیارهای رایج طراحی و مدیریت به گونه ای بازنگری شوند که جنبه های زیست محیطی نیز در آنها گنجانده شود. مدیریت سیستمهایی که با معیارهای رایج طراحی شده اند وطراحی سیستمهای زهکشی جدید بایستی به گونه ای باشد که حجم زه ابها و غلظت عناصر و نمکهای موجود در آن به حداقل مقدار ممکن برسد. کاه شفاصله و عمق زهکش ها مدیریت سطح ایستابی جلوگیری از خروج زه آب ها د ردوره های زمانی مشخص و مشخص کردن مناطقی که بیشترین سهم الودگی را دارند از جمله تمهیداتی است که اهداف فوق الذکر ار تا اندازه ای می تواند براورده کند. دراین مقاله ابتدا به برخی از اثرات سو زهکشی برروی کیفیت منابع اب پرداخته و سپس به روشهای کنترل و کاهش این اثرات و نتایج به دست امده از به کارگیری این روشها توسط محققین در مناطق مختلف اشاره خواهد شد.