سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی تربیت بدنی و علوم ورزشی

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

مهدی رحمتی –
عباس فرجاد پزشک –
حیدر صادقی –
داود محسنی نیا –

چکیده:

هدف از تحقیق حاضر عبارت است از مقایسه ی توان بی هوازی بالاکتیک پائین تنه ی کشتی گیران تیم های ملی آزاد و فرنگی بزرگسالان و تعیین رابطه ی بین ترکیبات بدن و برخی شاخص های آنتروپومتریکی پائین تنه با توان بی هوازی بالاکتیک آن ها. برای این منظور ۱۷ کشتی گیر حاضر در اردوی تیم ملی کشتی بزرگسالان ایران اعزامی به مسابقات جهانی شامل ۷ آزادکار با میانگین سنی ۴٫۴۲±۲۳٫۴۲ سال و میانگین وزنی ۲۲٫۵۶±۸۳٫۸۵ کیلوگرم و ۱۰ فرنگی کار با میانگین سنی ۱٫۸۹±۲۳٫۴ سال و میانگین وزنی ۲۳٫۹۰±۸۴ کیلوگرم در این تحقیق مشارکت نمودند. کلیه ی اندازه گیری های آنتروپومتریکی با استفاده از پروتکل استاندارد (ISAK) صورت گرفت که شامل اندازه گیری قد، وزن، محیط اندام ها و چربی زیر پوستی (با استفاده از کالیپر هارپندن) می شدند. درصد چربی بدن با استفاده از دستگاه بیوالکتریکال امپدنس (In Body 220) و جرم چربی آزاد هم از طریق فرمول وگنر و همکاران (۱۹۹۶) محاسبه شد. برای اندازه گیری توان بی هوازی لاکتیک از آزمون ارگوجامپ ۳۰ ثانیه با استفاده از سیستم ارگوجامپ (SATRAP) استفاده شد. نتایج اصل از آزمون t در سطح معناداری (P=0.05) نشان داد که توان بی هوازی بالاکتیک آزاد کاران به طور معنی داری از فرنگی کاران بیشتر می باشد. با این حال هیچگونه رابطه ی معنی داری بین پارامترهای آنتروپومتریکی و ترکیبات بدنی آزاد کاران با توان بی هوازی آنها در سطح معناداری (P>0.05) یافت نشد، در حالی که بین کلیه ی پارامترهای آنتروپومتریکی و ترکیبات بدنی فرنگی کاران با توان بی هوازی آنها رابطه ی معنی دار و معکوسی در سطح معناداری (P<0.05, P<0.01) مشاهده شد. بین پارامترهای آنتروپومتریکی و ترکیبات بدنی آزادکاران و فرنگی کاران هم تفاوت معنی داری در سطح معناداری (P>0.05) یافت نشد. نتایج توان بی هوازی کشتی گیران آزاد و فرنگی کار شرکت کننده ی در این تحقیق (به ترتیب ۴۹٫۲۹ و ۴۳ وات بر کیلوگرم جرم بدن) بدست آمد. افزایش معنی دار توان بی هوازی ازاد کاران و عدم رابطه ی توان این گروه با ویژگی های آنتروپومتریکی و ترکیبات بدنی حاکی از این نکته است که احتمالاً عوامل دیگری در افزایش تان آزادکاران نقش دارند. این افزایش ممکن است به علت تفاوت در تقاضای حرکتی دو گروه (خصوصاً حمله ها و حرکت های انفجاری، که در آزادکاران بیشتر است) باشد.