سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نوزدهمین همایش سالانه مهندسی مکانیک

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

محمد توکلی دخرابادی – دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه امام حسین(ع)، دانشکده فنی مهندسی، گرو
عباس وفایی صفت – دانشیار، دانشگاه امام حسین(ع)، دانشکده فنی مهندسی، گروه مکانیک
محمدسعید سیف – استاد، قطب علمی هیدرودینامیک و دینامیک متحرکهای دریایی، دانشگاه صنع

چکیده:

مقاومت هیدرودینامیکی در حالت پروازی برای شناورهای تندرواز اهمیت بالایی برخوردار می باشد. نیروهای هیدرودینامیکی وارده به بدنه شناور تندرو در حالت پروازی به طور چشم گیری باعث خارج شدن بدنه شناور از سطح آب می شوند. برای محاسبه مقاومت هیدرودینامیکی بدنه شناور تندرو در حالت پروازی روش های مختلفی وجود دارد که در اکثر روش ها و از جمله در روش نیمه تجربی سویتسکی ۱، زاویه ددرایز ۲ ثابت فرض می شود و یا در صورت متغیر بودن در راستای طولی بدنه شناور، زاویه ددرایز مقطع عرضی واقع در مرکز گرانش بدنه شناور در محاسبه مقاومت هیدرودینامیکی مورد استفاده قرار میگیرد. در این مقاله به مقایسه مقاومت هیدرودینامیکی بدنه شناور تندرو حالت پروازی با زاویه ددرایز متغیر در راستای طولی بدنه نسبت به زاویه ددرایز ثابت پرداخته می شود. برای محاسبه زاویه تریم ۳ شناور تندرو حالت پروازی با زاویه ددرایز متغیر، بدنه شناور توسط مقاطع عرضی در راستای طول بدنه با فاصلههای یکسان به بخشهای منشوری ۴ تقسیم می شود. مقاومت هیدرودینامیکی بدنه با زاویه ددرایز متغیر، با اعمال زاویه ددرایز متغیر در روش نیمه تجربی سویتسکی تعیین می شود. روش ارائه شده، توسط نتایج تجربی اعتبار سنجی شده و نشان داده می شود که از مطابقت خوبی با نتایج تجربی برخوردار می باشد. در انتها مطابقت بهتر مقاومت هیدرودینامیکی بدنه شناور تندرو حالت پروازی با در نظر گرفتن تغییرات زاویه ددرایز نسبت به زاویه ددرایز ثابت در طول بدنه با نتایج تجربی نشان داده می شود.