سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس ملی مهندسی عمران و محیط زیست

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

علی علیپور – کارشناس ارشدمهندسی زلزله
احمد زارعان شیروانه ده – استادیار گروه عمران دانشگاه آزاداسلامی واحدشبستر

چکیده:

تعیین اثرات ساختگاه و تخمین میزان این اثرات در مناطق مختلف، یکی از ارکان اصلی در مهندسی زلزله میباشد. رکوردهای ثبت شدهی امواج مایکروترمور مانند امواج زلزله همواره تحت تاثیر مسیر هستند، مهمترین بخشی که در مسیر روی تقویت یا تضعیف امواج موثر است قسمتهای پایانی مسیر میباشد که بسته به نوع و ساختار لایهها روی امواج تاثیر میگذارند. چالشی که در این راستا با آن مواجه هستیم تقویت جنبش نیرومند زمین و افزایش پتانسیل آسیبپذیری در هنگام زلزله است. زیرا وقتی لایهها امواج مایکروترمور را تقویت کنند حتماً توانایی تقویت امواج زلزله را خواهند داشت. با تعیین این اثرات لایههای پایانی مسیر که به اثر ساختگاه معروف است، میتوان دقت محاسبه بعضی از پارامترهای موجود در زلزلهشناسی مهندسی مانند طیف طرح، تحلیل خطر زلزله و … را بالا برد. در بیشتر موارد سطح بالای تقویت (یا تضعیف) از این اثرات ناشی میشود که تقریباً میتواند بیش از دو مرتبه بزرگی باشد، از این رو نمیتوانیم در عملکردهای مهندسی از آن صرف نظر کنیم. یکی از پارامترهای مهم در اثر ساختگاه فرکانس غالب خاک میباشد. هرچه فرکانس طبیعی سازههای موجود به فرکانس غالب خاک نزدیکتر باشد، امکان وقوع پدیده تشدید بیشتر میشود. این تحقیق با بررسی مناطق مختلف شهر تبریز، سعی بر یافتن فرکانس غالب خاک با استفاده از دادههای مایکروترمور و روش تجربی نسبتهای طیفی افقی به عمودی، دارد، تا حتیالمقدور سازهها طوری طراحی شوند که بتوان از پدیده تشدید اجتناب کرد. میتوان با توجه به این موضوع تا حد زیادی از خسارات و خرابیهای ناشی از زلزله جلوگیری کرد. نتیجهی حاصل ارائه روشی برای جلوگیری از پدیدهی تشدید خواهد بود