سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: ششمین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

منصور شریف – کارشناس ارشد مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر(پلی تکنیک تهران)
علیرضا رهایی – استاد دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر(پلی ت
سامان حجازی – دکترای مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر(پلی تکنیک تهران)

چکیده:

اتصالات در پلهای بتنی پیش تنیده به سه صورت ساده، نیمه گیردار و گیردار طراحی و اجرا می شوند. در دو نوع اول و دوم از دستگاههای تکیه گاهی برای اتصال عرشه به پایه استفاده می شود. یکی از انواع این دستگاهها، صفحات تکیه گاهی نئوپرن هستند که به دلیل عملکرد مطلوب در برابر شرایط محیطی، امکانپذیری لغزش و تغییر شکل محدود عرشه، به صورت گسترده در صنعت پلسازی به کار گرفته می شوند. در اتصال ساده یک و در اتصال نیمه گیردار دو ردیف صفحه تکیه گاهی، عمل انتقال بار از عرشه به پایه را صورت داده و نقش تکیه گاه عرشه را ایفا می کنند. در تعیین ابعاد، تعداد و ضخامت صفحات نئوپرن عوامل متعددی از جمله تغییر مکان حرارتی، کوتاه شدگی در اثر پیش تنیدگی و جمع شدگی بتن، محدودیت حرکت تکیهگاه، تنش فشاری تکیهگاه و حداکثر دوران تکیهگاه دخیل هستند. در تحقیق حاضر، با استفاده از تحلیل گرABAQUS مدل سه پل بتنی پیش تنیده صفحه ای چهار دهانه با طول دهانه های کناری ۱۵، ۳۰، ۵۰ متر و طول دهانه های میانی ۳۰و۴۵ و۸۰ متر مورد بررسی قرار می گیرند. صفحات تکیه گاهی بر اساس روش آیین نامهAASHTO-LRFD برای مدل با دهانه های ۳۰ و ۴۵ طراحی شده و عملکرد آن در سه مدل حاضر مقایسه می شوند. نتایج حاصل از طراحی نامناسب صفحات تکیه گاهی از جمله دوران اتصال، تنش نرمال ایجاد شده و تحلیل و طراحی نامناسب پایه ها در انتها مورد بررسی قرار می گیرند